เมิ่งลี้เยว่เห็นชัดเจนว่า คนที่กำลังรับประทานอาหารเย็นกับหยวนหรานในร้านอาหารแห่งนี้ น่าจะเป็นชายแก่คนนั้น ชายที่อายุเกือบมากกว่าเธอสองรอบ
พูดถึงเรื่องนี้ เมิ่งลี้เยว่ก็รู้มาโดยบังเอิญ ครั้งหนึ่งแม่ไปทำทรีตเมนต์หน้า ที่ร้านเสริมสวยมักได้ยินเรื่องซุบซิบสารพัด
เมิ่งอิงกลับมาก็ถามเธอว่า “เมื่อก่อนแกมีเพื่อนสมัยมัธยมปลายคนหนึ่งใช่ไหม ชื่ออะไรนะ...อะไรสักอย่างกวง ฉันจำได้ว่าเคยเจอเขาตอนประชุมผู้ปกครอง ตอนนั้นเขายังบอกด้วยว่าสนิทกับแกมาก!”
ซวี่โม่ตี้กับพวกลูกสมุนของเธอเก่งที่สุดเรื่องแสร้งทำเป็นนักเรียนดีต่อหน้าครูและผู้ปกครอง
พวกเธอมั่นใจว่าเมิ่งลี้เยว่ที่อ่อนแอคนนั้นไม่กล้าไปฟ้องใคร หยวนหรานกับเซี่ยเพ่ยจึงจงใจอาศัยช่วงประชุมผู้ปกครอง ไปแสดงท่าทีสนิทสนมราวกับเป็นเพื่อนกับเธอต่อหน้าเมิ่งอิง
แม้ในใจจะคับแค้นเพียงใด แต่เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วง เมิ่งลี้เยว่ก็ทำได้เพียงกัดฟันกลืนความเจ็บปวดลงท้องไป
“แม่...วันนี้แม่เจอหยวนหรานเหรอ”
“ใช่ หยวนหรานนั่นแหละ เขานั่งอยู่ข้างฉัน ได้ยินว่าเขามีแฟนแล้ว อายุของผู้ชายคนนั้นดูจะไม่น้อยเลย”
เมิ่งอิงส่ายหน้าไม่หยุด “เด็กสาวสมัยนี้นี่ ไม่รู้จักละอาย แถมยังภูมิใจเอามาอวดว่าเขาให้เงินเดือนละเท่าไร ที่สำคัญอีกฝ่ายมีครอบครัวแล้ว ทำธุรกิจด้วย เจ้าขุนชิวที่เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเครือข่ายในเมืองเรานั่นแหละ...”
เธอกำชับเมิ่งลี้เยว่ด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย “ต่อไปห้ามเข้าใกล้คนแบบนี้เด็ดขาด!”
เมิ่งลี้เยว่รับปากอย่างว่าง่าย
และถือโอกาสเปิดโปงความลับของหยวนหรานในงานเลี้ยงรุ่น