“ฉันไม่อยากพูดอ้อมค้อม”
“มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”
ชายสองคนรูปร่างสูงพอ ๆ กัน บรรยากาศอันตรายที่มองไม่เห็นกำลังคุกรุ่นอยู่ระหว่างพวกเขา
หลี่ฝู่เจิงรออย่างใจเย็น เขาเองก็อยากฟังว่าโหลวหวยจือมีอะไรจะพูดกันแน่
“ฉันเสียใจที่ไม่ได้บอกความรู้สึกที่มีต่อลี้เยว่ให้เร็วกว่านี้ ตอนแรกฉันคิดว่าจะรออีกหน่อย……”
รอจนกว่าเขาจะมั่นใจว่าดูแลเธอได้ และมีความสามารถพอจะให้คำมั่นกับแม่ของเธอว่าจะปกป้องเธอให้ดี
แต่บังเอิญเหลือเกิน ในช่วงที่โหลวหวยจือกำลังฝึกเปลี่ยนไปบินเครื่องบินรุ่นใหม่ หลี่ฝู่เจิงก็กลับประเทศ และเมิ่งลี้เยว่ได้พบกับเขา
และครั้งนี้ เมิ่งลี้เยว่กลับได้คนที่เธอปรารถนาที่สุดมาครอง ความปรารถนาในอดีตเป็นจริง เธอก้าวไปสู่ความฝันวัยเยาว์ทีละก้าว
ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าชีวิตจะพลิกผันไปในทิศทางใด
“ช้าไปก้าวหนึ่ง ฉันไม่ยอมรับจริง ๆ” โหลวหวยจือเกร็งกรามแน่น ยากจะกดข่มอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน
หลี่ฝู่เจิงยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ เขาชื่นชมความตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย ที่ยอมรับทั้งความเสียใจและผลลัพธ์ว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้
“ถ้าไม่อยากต้องไม่ยอมรับอยู่แบบนี้ ก็เลิกหวังกับคนที่ไม่ควรหวังเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ”
โหลวหวยจือกัดฟัน “นายก็แค่โชคดีกว่าฉันนิดหน่อย แต่ยังไม่ถึงตอนจบ ต่อให้พวกนายแต่งงานกันแล้ว……ตราบใดที่ฉันรู้ว่ายังมีความเป็นไปได้แม้แต่นิดเดียว ฉันก็จะแย่งเธอมาจากนาย”
หลี่ฝู่เจิงเลิกคิ้วพลางยิ้ม “ดูท่าฉันคงต้องขอโทษไว้ก่อน ตั้งแต่วินาทีที่ฉันเลือกแต่งงานกับยู้ยู้ ฉันก็ไม่เคยคิดจะหย่าเลยแม้แต่น้อย”
“เพราะฉะนั้น นายไม่มีทางได้โอกาสแม้แต่นิดเดียว”