ซวี่โม่ตี้ไม่คาดคิดว่าเมิ่งลี้เยว่จะมาหาเธอถึงที่
พอได้รับโทรศัพท์ เธอก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นทำให้เธอไม่อาจสงบใจได้
เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เมิ่งลี้เยว่เห็น สุดท้ายจึงกัดฟันไปตามนัด
เมิ่งลี้เยว่เลือกสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ส่วนหลี่ฝู่เจิงนั่งดื่มกาแฟอยู่ไม่ไกล
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความอิจฉาในใจซวี่โม่ตี้ก็ยากจะควบคุม “เขาดีกับคุณขนาดนี้ ตอนนี้คุณคงได้ใจแล้วสินะ”
“ได้อยู่กับคนที่ตัวเองต้องการ ใครจะไม่ดีใจล่ะ”
“...ที่คุณเรียกฉันมาวันนี้ ก็เพื่ออวดอำนาจใส่ฉันงั้นเหรอ?!”
ซวี่โม่ตี้อารมณ์เสียอย่างถึงที่สุด คนที่เธอเคยดูแคลน บัดนี้กลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอในฐานะผู้ชนะ
“ไม่ใช่แค่นั้น ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าคุณถูกแม่หลอก แต่คุณไม่เชื่อ ฉันก็เลยหาหลักฐานมาได้มากมาย”
เมิ่งลี้เยว่พูดออกมาอย่างใจเย็นกว่าที่คิดไว้มาก อาจเป็นเพราะเธอก้าวพ้นเงามืดในอดีตมาได้ตั้งนานแล้ว สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่อให้คำตอบแก่เมิ่งลี้เยว่คนที่เคยถูกกลั่นแกล้ง
ซวี่โม่ตี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินเช่นนั้น นิ้วมือก็หดเกร็ง ก่อนจะกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว “ฉันไม่มีทางเชื่อคุณหรอก อย่าคิดว่าใช้วิธีแบบนี้แล้วจะทำให้ฉันหวั่นไหวได้!”
“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ หลักฐานอยู่ตรงนี้”
เมิ่งลี้เยว่เลื่อนเอกสารไปตรงหน้า น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง “ฉบับหนึ่งเป็นบันทึกการเกิดที่โรงพยาบาลเก็บไว้ อีกฉบับเป็นคำให้การของพยาบาลที่ทำคลอดในวันนั้น พยานคนนี้ คุณจะไปหาเมื่อไรก็ได้”