เมิ่งลี้เยว่ตอบสนองช้าไปหนึ่งจังหวะ
เมื่อเธอหันข้างไปมองด้านนอกด้วยสีหน้าตกตะลึง ประตูห้องน้ำก็ปิดลงแล้ว
เธอกะพริบตาปริบ ๆ กลัวว่าตัวเองจะตาฝาด จึงถามอย่างไม่แน่ใจว่า “...ข้างนอกมีคนอยู่เหรอ”
เงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงทุ้มแหบเล็กน้อยของชายหนุ่มจะดังขึ้น “ผมเอง”
หลี่ฝู่เจิง
หลี่ฝู่เจิง!!
เธอเพิ่งดีใจที่เขากลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที
เธอก้มหน้ามองร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง รูม่านตาของเมิ่งลี้เยว่ค่อย ๆ ขยายกว้าง
เขา...เขาคงไม่รู้ว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำ ถึงได้เปิดประตูเข้ามา แล้วหลี่ฝู่เจิงเห็นหรือเปล่านะ
ความคิดนี้ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวราวกับฟ้าร้อง แก้มที่แดงระเรื่ออยู่แล้วพลันยิ่งแต้มสีแดงเข้มขึ้น
แต่บางทีเขาอาจมองไม่ชัดก็ได้?
เมิ่งลี้เยว่ปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ก่อนรีบสวมชุดนอนแล้วออกไป
หลี่ฝู่เจิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ยังไม่ได้เปลี่ยนเครื่องแบบนักบิน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองเธอ
“...คุณกลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ”
“อืม แผนการบินเดิมถูกยกเลิกหมดแล้ว”
ช่วงนี้เขาบินเส้นทางของสายการบินหนานฟางบ่อยขึ้น พอดีกับที่ฤดูฝนฟ้าคะนองมาถึง โดยเฉพาะแถบเซินเจิ้นกับกว่างโจวที่แทบไม่มีวันไหนอากาศดี เที่ยวบินจำนวนมากจึงถูกยกเลิก
ฝ่ายจัดตารางบินจึงเริ่มจัดเส้นทางระหว่างประเทศให้เขา ช่วงนี้เขาเลยว่างอยู่สองสามวัน แต่ไม่นานก็ต้องกลับไปยุ่งอีก
“งั้น...” เมิ่งลี้เยว่ลังเล บางครั้งเธอก็ดื้อรั้นอย่างไม่มีเหตุผล อยากได้คำตอบบางอย่างให้รู้แล้วรู้รอด