“อะไรที่ว่าไม่แปลก?”
เมิ่งลี้เยว่ยังคงมองหลี่ฝู่เจิง ดวงตาเรียวใสเป็นประกายด้วยความจดจ่อ สายตาของทั้งคู่สบกันชั่วขณะ จู่ ๆ เขาก็อยากรู้ขึ้นมาว่า เวลาที่เธอมองคนอื่น เธอจะเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?
ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย หลี่ฝู่เจิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว รู้สึกต่อต้านและไม่ชอบปฏิกิริยาที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้
ท่าทีของเขาจึงยิ่งเย็นชาไปกว่าเดิม “ไม่มีอะไร รู้หรือไม่รู้ก็เหมือนกัน”
เมิ่งลี้เยว่ค่อย ๆ เบือนสายตากลับมา ความรู้สึกในใจพลันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงเงียบ ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง
ตอนกลางคืนรถไม่ติด แต่กว่าจะถึงบ้านก็ยังต้องใช้เวลากว่ายี่สิบนาที สำหรับเมิ่งลี้เยว่แล้ว การได้อยู่กับหลี่ฝู่เจิงก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี
แม้ท่าทีของเขาจะดูแปลกไปบ้าง คล้ายกับกำลังจงใจหลีกเลี่ยงอะไรบางอย่าง
ระหว่างทาง โทรศัพท์ของหลี่ฝู่เจิงที่วางอยู่บนแผงควบคุมกลางดังขึ้น เขาขี้เกียจหยิบขึ้นมา จึงกดรับสายโดยเปิดลำโพง “ฮัลโหล?”
“สวัสดีค่ะ คุณหลี่ฝู่เจิง เที่ยวบิน ZN9341 ที่คุณจองไว้สำหรับพรุ่งนี้เวลา 21.45 น. มุ่งหน้าไปยังสนามบินผู่ตง เซี่ยงไฮ้ โดยเลขท้ายบัตรประชาชนของคุณคือ xxxx ถูกยกเลิกเนื่องจากเครื่องบินขัดข้องค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการเปลี่ยนเที่ยวบินหรือคืนตั๋วคะ?”
เมิ่งลี้เยว่ที่เมื่อครู่ยังใจลอยอยู่พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
หลี่ฝู่เจิงซึ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่แล้วหัวเราะหึ “ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าเที่ยวบินถูกยกเลิก?”