นิ้วมือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนเคลื่อนเข้าไปใกล้ แล้วหยุดอยู่เหนือสมุดบันทึก ห่างกันเพียงคืบเดียว เอื้อมมือไปก็แตะถึงได้ทันที
หลี่ฝู่เจิงความจำดีพอ ย่อมนึกออกว่านี่คืออะไร
สิ่งที่ซ่อนอดีตเอาไว้ ความลับที่เป็นของเมิ่งลี้เยว่เพียงคนเดียว
แววตาเขาหม่นลง จ้องมองมันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่าความคิดกลับแล่นเร็วจี๋ ทั้งยังระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง
จู่ ๆ สมุดบันทึกก็มาอยู่ที่นี่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้อยู่ในกระเป๋าเดินทางของเมิ่งลี้เยว่ อาจเป็นเพราะอะไรได้บ้าง
เธอเขียนบันทึกเสร็จในห้องหนังสือแล้ววางไว้ตรงนี้ ก่อนจะลืมเก็บกลับไปหรือ
หรือว่าเธอตั้งใจเปลี่ยนที่ซ่อนสมุดบันทึก ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด?
ปลายนิ้วแตะโดนปกสมุดแล้ว ค่อย ๆ เลื่อนลงไป ขอเพียงออกแรงนิดเดียวก็เปิดมันได้
แค่วางอยู่ตรงหน้า เขาก็จะรู้ความลับทั้งหมดในใจเมิ่งลี้เยว่ รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร รู้ว่าเธอคิดถึงเขาไม่รู้ลืมอย่างไร
หลี่ฝู่เจิงขบกรามแน่น การเคลื่อนไหวชะงักลงอีกครั้ง
ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นกับดักที่ตั้งใจเอาไว้ทดสอบเขาโดยเฉพาะ
หึ เขาไม่มีทางหลงกลเปิดมันหรอก
เว้นแต่เมิ่งลี้เยว่จะมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วบอกเขาเองว่าเปิดดูได้ ไม่อย่างนั้น…
เขาหยิบเอกสารที่ต้องการออกมา แล้วชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนปิดลิ้นชักดังปัง หลี่ฝู่เจิงสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให้ทำตามแรงกระตุ้นอย่างหนัก
“ที่รัก…” เมิ่งลี้เยว่หลับ ๆ ตื่น ๆ รู้สึกได้ว่าหลี่ฝู่เจิงกลับมาแล้ว จึงขยับเข้าหาความอบอุ่นอย่างเป็นธรรมชาติ ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา