การที่คำสั่งบางอย่างถูกตั้งคำถามถือเป็นเรื่องปกติ เมิ่งลี้เยว่ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็นว่า “เที่ยวบินตะวันออก 712 ความเร็วของคุณช้าเกินไป จนส่งผลกระทบต่อการลงจอดตามปกติของเครื่องบินลำหลังแล้ว”
เที่ยวบินตะวันออก 712 ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่ง วนรอบอีกหนึ่งรอบจึงจะลงจอดได้
ส่วนเที่ยวบินจงหนาน 3896 ซึ่งเดิมอยู่ลำดับถัดไป ก็เข้าใกล้สนามบินได้อย่างราบรื่น เร็วกว่าที่คาดไว้กว่าสิบนาที
ขอบฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว
เมื่อหลี่ฝู่เจิงบังคับเครื่องบินลงจอดบนรันเวย์ 02R และออกจากรันเวย์เรียบร้อยแล้ว ผู้ช่วยนักบินก็แซวขึ้นว่า “หนุ่มจากเที่ยวบินตะวันออกคนนั้นคงหงุดหงิดน่าดู”
ผู้สังเกตการณ์ที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ตบต้นขาตัวเองอย่างสะใจ “ทำแบบนี้กันตลอดก็เพราะอยากได้ค่าชั่วโมงบิน พอเป็นแบบนี้แล้วเป็นไง ค่าชั่วโมงบินได้เพิ่มก็จริง แต่โบนัสประหยัดน้ำมันหายวับไปเลย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...” ผู้ช่วยนักบินหัวเราะตาม ก่อนหันไปถามหลี่ฝู่เจิงว่า “กัปตันครับ สายการบินต่างประเทศเจอสถานการณ์แบบนี้บ่อยไหมครับ”
หลี่ฝู่เจิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ไม่แย่นัก ไม่ได้เจอบ่อย”
“จริง ๆ ในประเทศก็ไม่ค่อยมี ส่วนใหญ่เป็นบริษัทที่คิดค่าชั่วโมงบินตามเวลาบินจริง นักบินของบริษัทพวกนั้นถึงได้ทำแบบนี้กันบ่อย”
รายได้ของนักบินประกอบด้วยเงินเดือนพื้นฐาน ค่าชั่วโมงบิน ค่าเบี้ยเลี้ยงค้างคืน และเงินช่วยเหลือพิเศษต่าง ๆ
บางสายการบินเริ่มคิดค่าชั่วโมงบินตั้งแต่วินาทีที่นักบินลงเวลาเข้าทำงานที่บริษัท แต่บางสายการบิน อย่างสายการบินตะวันออก คิดตามเวลาบินจริง จึงทำให้นักบินของสายการบินนั้นบินช้าได้เท่าไรก็บินช้าเท่านั้น