ฝีเท้าของเมิ่งลี้เยว่ที่วิ่งเข้าไปหาหลี่ฝู่เจิงเต็มไปด้วยความสุข แม้จะอดนอนทั้งคืนจนร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้า แต่ทันทีที่เห็นเขา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็พลันมลายหายไป
พอขึ้นรถ เธอก็มองไปทางหลี่ฝู่เจิง ดวงตาสุกใส “ทำไมคุณไม่กลับไปก่อนล่ะ”
“เช้าเกินไป คุณเรียกรถลำบาก”
ที่จริงแล้ว ตอนเช้าเรียกรถได้ง่ายอยู่
ผู้โดยสารที่รีบไปขึ้นเที่ยวบินเช้าต่างนั่งรถมาถึงสนามบิน ทุกครั้งที่เมิ่งลี้เยว่เลิกกะกลางคืน เธอเรียกรถผ่านแอปไม่ถึงสองนาทีก็มีคนขับรับงานแล้ว
สุดท้ายเธอก็กลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงคอไป
หลี่ฝู่เจิงเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาลึกล้ำจับจ้องใบหน้าเธออย่างตั้งใจ เขามีดวงตาที่ดึงดูดใจเป็นพิเศษ
เมิ่งลี้เยว่ถูกมองจนแก้มเริ่มร้อน แล้วก็ได้ยินเขาพูดว่า “เข็มขัดนิรภัย”
“...อ๋อ”
ฟองสบู่สีชมพูที่เธอจินตนาการขึ้นมาเองถูกเจาะแตก
หลี่ฝู่เจิงรอจนเมิ่งลี้เยว่คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยสตาร์ตรถ
ถนนไปสนามบินในยามเช้ารถไม่ติดนัก บางครั้งก็มีเสียงเครื่องบินคำรามผ่านเหนือศีรษะ เมิ่งลี้เยว่ง่วงมาก แต่ก็อยากทะนุถนอมทุกนาทีที่ได้อยู่กับเขา จึงฝืนลืมตาไว้ด้วยความยากลำบาก
“นอนสักหน่อยเถอะ ถึงบ้านแล้วผมจะปลุก”
หลี่ฝู่เจิงสังเกตเห็นว่าเธอง่วง จึงลดเสียงลง
เมิ่งลี้เยว่รีบนั่งตัวตรง “อีกไม่นานก็ถึงแล้ว กลับไปค่อยนอน”
จังหวะนั้นเอง มีเครื่องบินอีกลำส่งเสียงคำรามผ่านเหนือศีรษะพวกเขาไป หลี่ฝู่เจิงวางข้อศอกบนกรอบหน้าต่าง จู่ ๆ ก็นึกถามขึ้นมา “ตอนนั้นทำไมคุณถึงไม่เลือกไปหอบังคับการบินล่ะ”