เมิ่งลี้เยว่รู้จักนิสัยของเพื่อนตัวเองดี สิงตงอี้เป็นคนที่ทนให้มีเรื่องค้างคาใจไม่ได้เด็ดขาด ไม่มีทางยอมให้แฟนหนุ่มหลอกเธอแน่
แต่บางที...อาจมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่ด้วย?
“ที่รัก...”
หลี่ฝู่เจิงยกมุมปาก “อยากทำอะไรก็ทำเลย”
เมิ่งลี้เยว่พยักหน้า แล้วโทรหาสิงตงอี้ทันที
ตอนนั้นอีกฝ่ายยังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “มีอะไรเหรอ เพิ่งแยกกันได้ไม่นานก็คิดถึงฉันแล้วเหรอจ๊ะที่รัก”
“ตงอี้” เมิ่งลี้เยว่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยเป็น “ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าแฟนไปทำงานต่างจังหวัดใช่ไหม”
“ใช่ พวกเขาทำงานด้านการเงิน เดินทางไปทำงานต่างจังหวัดอยู่เรื่อย คราวนี้เหมือนจะไปเซี่ยงไฮ้”
เมิ่งลี้เยว่เงียบไปสองวินาที “เขาบอกไหมว่าจะกลับเมื่อไหร่”
สิงตงอี้ที่อยู่อีกฝั่งของสายไม่ได้ตอบทันที ดูเหมือนเธอจะหาที่จอดรถ เมื่อเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงของเธอจึงดังขึ้นอีกครั้ง “ไม่ต้องเกรงใจ บอกฉันมาตรง ๆ ได้เลย”
“ฉันเห็นเขาอยู่ที่ห้างแถวนี้ เลยถ่ายรูปไว้ใบหนึ่ง น่าจะไม่ใช่คนผิด”
“อืม ส่งมาให้ฉัน”
ทั้งที่เป็นเรื่องหนักใจแท้ ๆ สิงตงอี้กลับหัวเราะออกมา “รบกวนเธอแล้วนะ ยู้ยู้ที่รัก”
“ฉันกับเขายังอยู่ที่นี่ ถ้าต้องการให้ช่วยก็บอกฉันได้”
สิงตงอี้ดูเหมือนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าควรจัดการยังไง ยู้ยู้ ขอบใจนะที่รีบบอกฉัน”
เธอไม่ชอบการถูกหลอก ด้านที่เด็ดขาดในนิสัยทำให้เธอไม่มีวันยอมให้คนใกล้ชิดที่สุดหักหลัง
ดังนั้น เธอจึงแทบไม่ต้องลังเลกับทางเลือกของตัวเอง