ช่วงนี้ซวี่โม่ตี้บินตำแหน่งหมายเลขสามอยู่ตลอด รับผิดชอบห้องโดยสารชั้นธุรกิจพอดี ซึ่งเป็นเครื่องบินลำตัวกว้างในเส้นทางปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ บนเครื่องแต่ละลำมีผู้โดยสารสมาชิกบัตรทองและบัตรแพลทินัมอยู่เกินครึ่ง ล้วนเป็นผู้โดยสารคนสำคัญที่ล่วงเกินไม่ได้ทั้งนั้น
วันหนึ่งห้องโดยสารชั้นธุรกิจเต็มทุกที่นั่ง ระหว่างที่เธอดูแลผู้โดยสารบัตรแพลทินัมคนหนึ่ง ก็เกิดความผิดพลาดขึ้น เธอเผลอทำน้ำหกใส่กระเป๋าแบรนด์กระเป๋าระดับไฮเอนด์ราคาแพงของผู้โดยสารคนนั้น
เป็นไปตามคาด เธอถูกผู้โดยสารร้องเรียน หลังจากนั้นบริษัทก็จับตาเธอ เมื่อวานเที่ยวบินสุดท้ายของเธอลงจอด หัวหน้าก็โทรศัพท์หาเธอ และเธอก็รับสาย
เธอไม่ได้ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดที่ห้ามเปิดโทรศัพท์จนกว่าผู้โดยสารทุกคนจะลงจากเครื่องหลังเครื่องบินลงจอด จึงถูกลงโทษด้วยการพักงานบิน
เสียวหรงได้ข่าววงในเร็วกว่าหลี่ฝู่เจิง กัปตันจากสายการบินเดียวกันเสียอีก
เธอจุปากพลางว่า “ถึงกฎนี้จะค่อนข้างพิลึก แต่ถูกจับได้แล้วก็ช่วยไม่ได้”
เมิ่งลี้เยว่กลับถามถึงประเด็นสำคัญที่สุด “แล้วกระเป๋าใบนั้นชดใช้ไปหรือยัง?”
“จะกล้าไม่ชดใช้ได้ยังไง ผู้โดยสารเอาเรื่อง แถมเธอก็เป็นฝ่ายผิด ได้ยินว่าเสียเงินไปไม่น้อยเลย”
“ถ้าพูดถึงแค่งานนี้อย่างเดียว ก็ไม่ง่ายเลยจริง ๆ” เมิ่งลี้เยว่ให้ความเห็นอย่างเป็นกลาง
“แต่สภาพที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ ก็หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น”
“อืม เรื่องของเธอ เธอก็จัดการเอง”