“คุณมาหาฉันอีกทำไม”
ในช่วงไม่กี่ปีหลังพ่อแม่เพิ่งหย่ากัน เมิ่งลี้เยว่เฝ้ารออยู่เสมอว่าพ่อจะกลับบ้าน และกลับมาเป็นพ่อคนเดิมที่เธอเคยเคารพและชื่นชมมากที่สุด
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็ไม่เหลือความหวังอีกต่อไป และตัดใจจากเขาอย่างสิ้นเชิง
ทุกครั้งที่เขาโทรมาในตอนนี้ ล้วนทำให้เธอไม่พอใจ เมื่อนึกย้อนถึงความทรงจำด้านลบในวัยเด็ก เธอก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคือง
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจัดการงานศพคุณย่าเสร็จ พวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แค่เดาก็รู้ว่าเขาโทรมาคราวนี้คงไม่มีเรื่องดี ๆ
“รู้ไหมว่าน้องสาวของคุณก่อเรื่องอยู่ที่บ้าน ถึงขั้นจะกินยานอนหลับ...”
“อย่างนั้นเหรอ เพราะฉันหรือ”
ซวี่เต๋อจิ้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “บ้านหลังนั้นที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ลูก ทำให้เธอไม่สบายใจ อีกอย่างเธอก็ชอบฝู่เจิงมาตั้งแต่เด็ก พอฝู่เจิงแต่งงานกับลูก เธอก็รับความจริงข้อนี้ไม่ได้...”
สีหน้าของเมิ่งลี้เยว่ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “ซวี่โม่ตี้ชอบเขา แล้วฉันต้องยกให้เธอหรือไง คุณโทรมาหาฉันเพราะต้องการจะพูดแบบนี้ใช่ไหม หน้าด้านจริง ๆ”
“ยู้ยู้ พ่อไม่ได้หมายความอย่างนั้น ลูกเป็นลูกสาวของพ่อตลอดไป”
“ไม่ต้องเอาความผูกพันมาขู่ฉันหรอก ไม่ได้ผล ซวี่โม่ตี้คิดจะใช้ชีวิตของตัวเองมาข่มขู่ฉัน ฉันมีแต่จะรู้สึกขำ”
“...ก็ได้ พ่อจะไปเกลี้ยกล่อมน้องสาวของลูกเอง ก็แค่ผู้ชายคนเดียว ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย”
“ใช่ ก็แค่ผู้ชายคนเดียว แม่ตัดสินใจหย่ากับคุณน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว”