“ที่รัก!”
เพียงเมิ่งลี้เยว่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างขึ้นทันที อารมณ์พลอยเบิกบานตามไปด้วย
เธอจึงแนะนำเขาให้รู้จักอย่างเป็นธรรมชาติ “นี่ลูกศิษย์คนใหม่ที่ฉันดูแลอยู่ เฉิงเฟิง!”
เมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของเธอ หลี่ฝู่เจิงก็รู้ว่านี่คือก้าวสำคัญที่เธอเฝ้ารอมานาน
ถึงเขาจะเป็นคนใจแคบ ขี้หึง และไม่เคยปฏิเสธเรื่องนี้ แต่ก็รู้จักดูสถานการณ์เสมอ
เมื่อเข้าใจความหมายพิเศษของลูกศิษย์คนใหม่แล้ว เขาก็เก็บอารมณ์ทั้งหมด ควบคุมความรู้สึกให้สงบนิ่ง ถึงกับพยักหน้าให้ด้วยท่าทีอ่อนโยนที่แทบไม่มีใครเคยเห็น “สวัสดีครับ”
ลูกศิษย์หนุ่มรู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูก “คุณคือกัปตันหลี่จริง ๆ ด้วย!”
ที่จริงแล้ว เฉิงเฟิงรู้จักเมิ่งลี้เยว่มาก่อนหน้านี้เสียอีก
ในห้องควบคุมการบินเข้าใกล้ของนครเหอมีผู้ควบคุมการบินระดับยอดฝีมืออยู่หลายคน หัวหน้ากะของแต่ละทีมต่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านควบคุมการบินที่มีประสบการณ์ทำงานมากกว่าสิบปี
เมิ่งลี้เยว่ยังอยู่ในช่วงเรียนรู้จากพวกเขา แต่ระหว่างที่เธอตั้งครรภ์ได้เกิดเรื่องหนึ่งขึ้น ทำให้เธอมีชื่อเสียงไปทั่วสำนักงานควบคุมจราจรทางอากาศภาคตะวันตกเฉียงใต้ ทั้งยังได้รับการยกย่องเป็นแบบอย่างในแวดวงอยู่หลายครั้ง
ฤดูฝนฟ้าคะนองของปีนั้นมาถึงเร็วกว่าทุกปี เดือนเมษายนก็มีเที่ยวบินล่าช้าไม่หยุดเพราะสภาพอากาศเลวร้ายแล้ว
หลังขอบเขตพื้นที่ควบคุมการบินปลายทางแห่งใหม่ขยายใหญ่ขึ้น น่านฟ้าก็ยิ่งหนาแน่นคับคั่ง คืนนั้นเกิดพายุฝนฟ้าคะนองและลมกระโชกแรงอยู่ช่วงสั้น ๆ ขณะที่เครื่องบินลำหนึ่งกำลังบินวนในเซกเตอร์ที่เมิ่งลี้เยว่รับผิดชอบ หญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งบนเครื่องก็มีอาการคลอดก่อนกำหนดขึ้นมากะทันหัน
ลูกเรือแจ้งสถานการณ์ให้ทราบ เมิ่งลี้เยว่ซึ่งตั้งครรภ์ได้หกเดือนเช่นกันตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “จีเซียง 1695 รอสักครู่”
เธอใช้เรดาร์นำทางและเปิดเส้นทางบินเพียงเส้นเดียวที่เหมาะแก่การลงจอดให้ว่างไว้ จากนั้นประสานงานกับหน่วยอุตุนิยมวิทยาและลูกเรือ จับจังหวะช่วงที่สภาพอากาศดีขึ้นเพียงสิบนาที แล้วนำเครื่องบินลงจอดได้อย่างปลอดภัย