ใบหูของเมิ่งลี้เยว่แดงก่ำขึ้นมาทันที สีแดงสดจัดจ้าน คำตอบของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ไม่มีสักหน่อย…ถ่ายไว้ตั้งแต่สองวันก่อนแล้วต่างหาก”
“อ๋อ” น้ำเสียงของหลี่ฝู่เจิงเจือความเสียดาย ซ่อนความผิดหวังที่ไม่อาจบอกใครไว้ “ไม่มีจริง ๆ เหรอ”
“คุณยังจะให้ฉันโพสต์โมเมนต์อยู่ไหม” เมิ่งลี้เยว่เลือกชิงลงมือก่อน นานทีจะทำท่าออดอ้อนข่มขู่ “ถ้าไม่โพสต์ ฉันก็…”
“ไม่โพสต์แล้วจะทำไม”
หลี่ฝู่เจิงบีบมือเธอไว้แน่นอย่างที่คาด จับปลายนิ้วเธอเลือกภาพนั้น ก่อนจะถามข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “จะเปลี่ยนเป็นรูปอื่นไหม”
“งั้น…เอารูปนี้ก็ได้…”
ตอนนี้เมิ่งลี้เยว่ไม่มีสติพอจะคิดอะไรให้มากมาย ประโยคที่เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจเมื่อครู่ทำให้ใจเธอปั่นป่วนไปหมดแล้ว
เธอต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี ถึงจะทำตัวให้ดูปกติที่สุดโดยไม่ให้เขาจับพิรุธได้
สายตาของหลี่ฝู่เจิงหยุดอยู่บนผิวแดงระเรื่อของหญิงสาว เขาจับมือเธอกดส่งรูป
ภาพแผ่นหลังของเธอก็ปรากฏสู่สายตาผู้คนเช่นนี้เอง
ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง หลี่ฝู่เจิงก็ปิดโทรศัพท์ของเธอ แล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองทันที
ต่อให้เธออยากลบ ก็ไม่มีโอกาสแล้ว
ท่าทางเด็ก ๆ แบบนี้ทำให้เมิ่งลี้เยว่อดขำไม่ได้ “ฉันไม่ลบหรอก”
“กันไว้ก่อน”
เมิ่งลี้เยว่ได้แต่ถลึงตามองเขา “ตามใจคุณก็แล้วกัน”
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ระหว่างเดินกลับเข้าห้องและผ่านตู้เสื้อผ้าที่วางกระเป๋าเดินทางไว้ เมิ่งลี้เยว่ก็เหลือบมองไปทางนั้น
หลี่ฝู่เจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางเหลือบมองไปทางนั้นเช่นกัน