เฉินหยางหัวเราะตาม “ไม่เป็นไร หั่นไปแล้วก็หั่นไปเถอะ ที่เหลือขายให้หมดเลย เครื่องในพวกนั้นเดี๋ยวแบ่งให้ทุกคนไปด้วย พวกเธอเอากลับไปกินกันคนละหน่อย มีมันหมูไหม? เก็บส่วนนี้ไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันจะเอากลับไปเจียวมัน”
“มีอยู่ แต่เธอก็รู้นี่ว่าหมูป่าไม่ได้มีมันหมูเยอะเหมือนหมูบ้าน ถึงอย่างนั้นเอากลับไปก็คงเจียวได้อยู่ ส่วนที่เหลือฉันขายให้หมดเลยนะ”
“ได้ ขายเลย!”
พอตกลงกันเรียบร้อย ไม่นานหมูทั้งตัวก็ขายหมด เหลือเนื้ออยู่ราว 6 ชั่งที่สองพ่อลูกเก็บไว้กิน
ส่วนมันหมูที่เหลือมีอยู่ประมาณสิบกว่าชั่ง กับขาหมูอีกข้างหนึ่ง
ของพวกนี้ดีจริง ๆ เอาไปเจียวเป็นน้ำมันหมูได้
ใช้น้ำมันหมูผัดกับข้าวหอมมาก แถมกากหมูเอาไปผัดต่อก็ยิ่งอร่อย
หมูป่าหนักกว่า 200 ชั่ง ได้มันหมูสิบกว่าชั่งถือว่าปกติ ถ้าเป็นหมูบ้าน อย่างน้อยก็ต้องได้ยี่สิบกว่าชั่ง
“ลุงเกินฉาง พี่ต้าชุน งั้นพวกคุณกลับกันเถอะ ฉันก็จะกลับบ้านไปพักแล้ว” เฉินหยางหิ้วมันหมูสิบกว่าชั่ง เก็บข้าวของให้เรียบร้อย แล้วโบกมือลาพวกเขา
สองพ่อลูกทำงานกันมาทั้งคืน ได้เนื้อกลับไปไม่กี่ชั่งก็ยังดีใจ
“พี่หยาง คราวหน้าพี่จะไปล่าสัตว์เมื่อไหร่ อย่าลืมเรียกผมด้วยนะ ผมช่วยได้” เฉินต้าชุนกลับรู้สึกสนอกสนใจขึ้นมา จึงกำชับเฉินหยางไว้
“รู้แล้ว ถ้าจะไปล่าจริง ๆ ฉันเรียกนายแน่นอน”
เฉินต้าชุนหัวเราะหึ ๆ ก่อนจะขยับเข้ามากระซิบข้างหูเขาอย่างมีลับลมคมใน
“เมื่อกี้พอผมพูดถึงเรื่องพ่อ ทุกคนก็ดูจะสนใจกันมากเลย ถ้าคราวหน้าพี่พาผมไปล่าสัตว์ ผมจะเล่าเรื่องที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันให้ฟังละเอียด ๆ”
โชคดีที่เฉินเกินฉางซึ่งอยู่ข้าง ๆ ทำงานเสร็จแล้วกำลังสูบบุหรี่ จึงไม่ได้ยิน ไม่อย่างนั้นคงได้ตบกบาลเจ้าลูกชายสองฉาดแน่
“พี่ต้าชุนเอ๊ย อย่าพูดเหลวไหล เรื่องแบบนี้เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังไม่ได้ รู้ไว้ในใจก็พอ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพ่อก็ซัดนายแน่”
“พูดไม่ได้เหรอ?”
“แน่นอนว่าพูดไม่ได้!”
“ทะเลาะกันแล้วทำไมถึงพูดไม่ได้ล่ะ? ผมรู้แล้ว ต้องเป็นเพราะพ่อสู้แม่ไม่ได้แน่ แต่ไม่ใช่สิ แม่ร้องเสียงดังน่าสงสารจะตาย”
มุมปากเฉินหยางกระตุก เขารีบกดไหล่อีกฝ่ายไว้ “พี่ใหญ่ ฉันขอเรียกพี่ว่าพี่ใหญ่เลย อย่าพูดแล้วได้ไหม รีบกลับบ้านเถอะ”
“ก็ได้ แต่พี่ต้องพาผมไปให้ได้นะ”
“พาไป ๆ!”
เมื่อเห็นต้าชุนเดินไปกับเฉินเกินฉางแล้ว เฉินหยางก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะรีบกลับบ้านเช่นกัน
ตอนกลับถึงบ้านก็ราวตีสี่แล้ว
เฉินหยางตัวเหม็นอับไปทั้งตัว เลยอาบน้ำสักหน่อย
โชคดีที่ตอนนี้เป็นช่วงเปลี่ยนจากฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศไม่ได้หนาว แถมยังค่อนข้างร้อนอยู่
หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เขาก็เผลอผลักประตูห้องของหลี่ซวงเยว่เข้าไป
จากนั้นก็คลำเตียงตามความเคยชิน
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็ถูกตบหน้าเข้าให้ พร้อมกับได้ยินเสียงร้องเบา ๆ ของหลี่ซวงเยว่
“คุณทำอะไรน่ะ? ตอนบ่ายก็ให้ไปสองครั้งแล้ว ตอนนี้ยังจะเข้ามาอีกหรือไง เชื่อไหมว่าฉันจะเรียกแม่มาช่วยตัดสิน!”
เฉินหยางชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีว่านี่เคยเป็นห้องของเขาเอง แต่หลังจากทั้งคู่หย่ากัน เขาก็ย้ายไปนอนในห้องเก็บของอีกห้อง แล้วปล่อยห้องนี้ให้หลี่ซวงเยว่กับลูกอยู่
ดูท่าถึงสมองเขาจะเป็นสมองใหม่จากการข้ามเวลามา แต่ร่างกายกลับจำจนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เผลอเดินมานอนที่นี่อยู่เรื่อย
“ผมลืมไป!” เฉินหยางรีบขอโทษ ลุกจากเตียงแล้วเอ่ยกับหลี่ซวงเยว่ที่นอนตัวแข็งไม่กล้าขยับ
“ซวงเยว่ ผมลืมจริง ๆ ขอโทษ ๆ เดี๋ยวผมกลับไปเดี๋ยวนี้”
เฉินหยางแทบอยากตบหน้าตัวเองสักสองที เขารีบขอโทษหลี่ซวงเยว่อย่างลนลาน แล้วก็รีบออกจากห้องไป
หลี่ซวงเยว่รอจนเขาออกไปปิดประตู ถึงค่อยถอนหายใจเฮือกใหญ่
หมอนี่ ฉันว่าเขาตั้งใจจะเอาเปรียบฉันชัด ๆ
จะเอาเปรียบฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ถ้าเก่งจริงก็อย่ามาหย่ากับฉันสิ!
ถ้ายังไม่หย่ากัน คุณอยากทำอะไรก็ทำ อยากได้ท่าไหน ฉันก็เปลี่ยนให้ได้หมด แต่ไอ้คนเฮงซวยนี่กลับยังจะหย่ากับฉันอีก
……
“พ่อ ตื่นได้แล้ว พ่อตื่นได้แล้ว”
เฉินหยางงัวเงีย ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน แต่ได้ยินเสียงคนเรียก ทั้งยังมีมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งพยายามแงะเปลือกตาเขาไม่หยุด
เขาลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นเฉินหย่าลูกสาวของตัวเอง
พอเห็นเขาลืมตา เฉินหย่าก็ดีใจ รีบพูดต่อทันที
“พ่อ รีบตื่นมากินข้าวเร็ว! แม่กับย่ากำลังทำกับข้าวอยู่ หนูเห็นมีหมูสามชั้นตุ๋น แล้วก็มีไก่ด้วย อ้อ ข้างนอกยังมีกระต่ายตัวหนึ่ง แต่กระต่ายบาดเจ็บ พ่อช่วยรักษามันได้ไหม? หนูกับเสี่ยวอี้อยากเล่นกับมัน!”
เฉินหยางอุ้มเธอขึ้นมา แล้วค่อยลุกนั่ง
“ได้เลย พ่อจะลุกเดี๋ยวนี้”
พูดจบเขาก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วพาเฉินหย่าออกไปด้วยกัน
ในครัวมีควันลอยคลุ้งไปทั่ว
จ้าวจิ้งจูกำลังช่วยแม่ทำอาหารอยู่ข้างใน
พวกเธอกำลังทำกับข้าวกัน
ส่วนหลี่ซวงเยว่กำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน
เติ้งโหย่วเฟิงกำลังถักผมให้เฉินอี้ลูกสาวของเธอ
“พ่อ!” พอเห็นเฉินหยางเดินออกมา เฉินอี้ก็ยิ้มให้เขา
เติ้งโหย่วเฟิงทำเหมือนไม่เห็นเขา
“โอ้ เปียสวยจังเลย” เฉินหยางมองเฉินอี้แล้วรู้สึกผิดอยู่ในใจ
ที่จริงเหตุผลเหลวไหลที่เขาใช้หย่ากับภรรยาทั้งสองคนก็คือพวกเธอคลอดลูกสาว
แต่เขาไม่ได้ทำเพราะเรื่องลูกชายลูกสาวอะไรทั้งนั้น แค่ทำตัวเหลวไหลเองล้วน ๆ
“โหย่วเฟิง คุณถักเปียสวยจริง ๆ” เขาชมเติ้งโหย่วเฟิงที่มีใบหน้าด้านข้างงดงามไร้ที่ติ
เติ้งโหย่วเฟิงหันมาถลึงตาใส่เขา
“เลิกพูดจาหวานหูต่อหน้าฉันได้แล้ว คิดว่าฉันยังเป็นคนเมื่อหลายปีก่อนที่ถูกคุณหลอกให้แต่งงานด้วยหรือไง อย่ามาพูดแบบนี้ให้ฉันได้ยิน น่ารำคาญจะตาย”
เฉินหยางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เกาหัว
ท่านผู้เฒ่าผู้ควบคุมกาลเวลาเอ๋ย ท่านกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ในเมื่อให้ผมย้อนกลับมาแล้ว ยังอุตส่าห์จัดภรรยาเก่ามาให้ถึงสามคน อย่างน้อยก็ช่วยทำให้ผมดูดีหน่อยไม่ได้หรือไง
ดูสิว่าตอนนี้ภรรยาเก่ามองผมแย่ขนาดไหน
ผมแค่ชวนเธอคุย เธอก็สวนกลับตลอด แบบนี้มันสนุกตรงไหน?
ไม่เห็นจำเป็นต้องทำกันขนาดนี้เลย
เมื่อเห็นว่าพูดอะไรต่อหน้าเติ้งโหย่วเฟิงก็ไม่ได้รับคำดี ๆ เฉินหยางจึงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเดินออกไป เตรียมเข้าครัวไปดูเสียหน่อย
“เมื่อคืนคุณบาดเจ็บหรือเปล่า?” ใครจะคิดว่าจู่ ๆ เติ้งโหย่วเฟิงจะถามเขาขึ้นมา
“ไม่เลย!” เฉินหยางได้ยินแล้วก็ยิ้มกว้าง รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“เมื่อคืนผมโชคดีมาก ฝีมือยิงปืนแม่นสุด ๆ นัดเดียวได้ตัวทุกครั้ง หมูป่าตัวนั้นผมยังยิงไปแค่นัดเดียวเอง จะบาดเจ็บได้ยังไง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”
“ใครเป็นห่วงคุณกัน?” เติ้งโหย่วเฟิงลุกพรวดขึ้นมา แต่เห็นได้ชัดว่าเธอโล่งใจไปไม่น้อย
“อย่ามาคิดเข้าข้างตัวเอง ฉันแค่เป็นห่วงแม่ก็เท่านั้น แม่เลี้ยงคุณมาจนโตคนเดียว ตั้งแต่เล็กจนโตคอยกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป ถ้าคุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
พูดจบเธอก็กวักมือเรียกเฉินหย่า ให้เด็กหญิงมาหาเพื่อถักเปียต่อ
เฉินหยางเกาหัวอย่างจนปัญญา
ใจผู้หญิงนี่ลึกล้ำเหมือนก้นทะเลชะมัด ทั้งที่เป็นห่วงผมแท้ ๆ กลับจงใจพูดจาไม่น่าฟัง ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันนะ?
แต่เมื่อเห็นเธอกำลังถักเปียให้เฉินหย่าอีกครั้ง เขาจึงเดินเข้าไปข้างใน
ข้างในมีควันลอยคลุ้ง แต่กลิ่นหอมชวนกินลอยมาแตะจมูก
พอติงเสี่ยวเอ๋อเห็นเขา ก็ยิ้มให้
“คราวนี้คุณทำได้ดีมากเลยนะ ไม่คิดเลยว่าจะโชคดีขนาดนี้ ขึ้นเขาไปก็ล่าสัตว์ได้ทันที”
“โชคดีจริง ๆ ครับ”
“จริงสิ หมูตัวนั้นขายได้เงินเท่าไหร่?”
“อ้าว ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย เดี๋ยวเข้าไปเอาเงินออกมานับให้ดี ๆ ก่อน” เฉินหยางตบหน้าผากตัวเอง เกือบลืมเรื่องนี้ไปสนิทเสียแล้ว