เด็กเล็ก ๆ เปลี่ยนแปลงไปวันละนิด วันหนึ่งเมื่ออันหนิงพ้นเดือนอย่างเป็นทางการ เจ้าตัวน้อยในอ้อมอกก็เปลี่ยนจากก้อนแดง ๆ ตัวน้อย ๆ กลายเป็นขนมเปี๊ยะขาวนุ่มนิ่ม
ดวงตากลมโต ผิวขาวอมชมพู แม้ตอนนี้จะยังตัวเล็กอยู่ แต่ใบหน้าที่ละเอียดประณีตก็พอจะมองเห็นความหล่อเหลาในภายหน้าได้แล้ว
ทำให้ท่านหลินที่แวะมาเยี่ยมหลายครั้งยิ้มจนตาหยี เมื่อตอนเด็ก ๆ ลูกสะใภ้หน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่เห็น แต่ที่แน่ ๆ ตอนเด็ก ๆ ลูกชายคนโตไม่ได้หน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน
หลานชายตอนนี้หน้าตาดีขนาดนี้ เห็นทีต้องได้หน้าตาไปจากลูกสะใภ้แน่นอน
แม้แต่หลินซิ่วหย่วนผู้เป็นพ่อเด็กก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกเงียบ ๆ ไม่ได้
หน้าตาเหมือนภรรยาตนก็ดีแล้ว
หลังร้อยวัน ชื่อของเจ้าตัวน้อยก็ถูกกำหนดขึ้น คือ หลินจิ่งหวย ชื่อเล่นว่าอาจิ่ง
ด้วยใบหน้าที่งดงาม เจ้าตัวน้อยที่ยังไม่ถึงหนึ่งขวบก็ครองใจทุกคนในบ้านได้อย่างง่ายดาย แม้แต่จียงก็ยังอุ้มไม่ยอมวาง
“อาจิ่งผู้นี้ช่าง… หน้าตายิ่งดูยิ่งงดงาม อยู่นานเท่านี้ ข้ายังไม่เคยเห็นเด็กที่งดงามขนาดนี้มาก่อนเลย!”
“งดงามกว่าเสี่ยวจื้อตอนนั้นมากนัก”
พี่ใหญ่ตระกูลหลินเอ่ยด้วยความอิจฉาจากใจจริง
มองเจ้าตัวน้อยบนเตียงที่สวมหมวกเสือตัวน้อย ดวงตากลมโต ใสแจ๋ว มองอย่างไรก็ช่างฉลาดน่ารัก หลินหวานในใจก็ยิ่งเพิ่มความรังเกียจต่อคนในสกุลเจียงขึ้นอีกชั้น
จะว่าไปตระกูลหลินของนาง แม้จะไม่มีความสามารถด้านการเล่าเรียน แต่ไม่ว่าจะเป็นนางเอง หรือน้องชายคนอื่น ๆ พี่ใหญ่ตระกูลหลินกล้าประทับตรารับประกันว่าไม่มีคนหน้าตาขี้เหร่เลยสักคน
รูปโฉมแม้จะไม่ได้เลอเลิศที่สุด แต่ก็อยู่ในขั้นสูง หากไม่ใช่เช่นนั้น ญาติผู้เป็นขุนนางก็คงไม่ได้หญิงสูงศักดิ์มามองหมายง่าย ๆ