หมู่บ้านเซี่ยเจียชุนดำเนินไปอย่างสงบและครึกครื้น
ภาษิตว่า สะใภ้สามคนรวมกันเป็นละครหนึ่งโรง สะใภ้ทั้งสามของตระกูลเซี่ยที่มีนิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิงและไม่ถูกกัน เป็นดั่งละครเรื่องยาวที่ไม่มีวันจบ
วันนี้เป็นสะใภ้รองเกียจคร้าน ไม่กวาดมูลไก่ในลานให้สะอาด วันพรุ่งนี้เป็นสะใภ้สามแอบเก็บของมีค่าของบ้าน—ไข่ไก่ วันมะรืนเป็นพี่สะใภ้ใหญ่แอบเอาของไปช่วยครอบครัวตัวเอง
สรุปได้ว่า อันหนิงได้เห็นประจักษ์แล้วว่า ในหมู่บ้านนี้ เรื่องเล็กน้อยเพียงปลายเล็บยังสามารถทะเลาะกันเสียงดังได้ครึ่งวัน
ถึงอย่างนี้ก็ยังเป็นการเกรงใจพี่น้องสองคนที่กำลังอ่านหนังสือเขียนหนังสืออยู่ในห้อง หากไม่เช่นนั้น บ้านนี้คงครึกครื้นยิ่งกว่านี้
จนกระทั่งตอนนี้อันหนิงได้ยินคำพูดเริ่มต้น ก็รู้ท่วงทำนองที่จะเกิดขึ้นเป็นอย่างดี
พี่สะใภ้ใหญ่เซี่ยที่ชอบหาเรื่องเพื่อแสดงตัวตน พี่สะใภ้รองที่ดูน่าสงสาร เพราะไม่มีลูกชายใต้หล้า จึงไม่กล้าพูดแข็ง ๆ เป็นเหมือนผักกาดขาวที่อดกลั้น และมารดาตัวเองที่วิวัฒนาการเป็นไม้กวาดใหม่ที่คอยย่ำยีสะใภ้รองให้จมดินอยู่ทุกครั้ง
บางครั้งยังมีเซี่ยซื่อเอี้ยที่กลับมาจากในอำเภอ เพื่อช่วยมารดาตนเองเรียกร้องความยุติธรรม เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น สู้ศึกด้วยวาทศิลป์
สรุปได้ว่า ชีวิตของตระกูลเซี่ยนั้น เรื่องใหญ่ไม่มี แต่ก็ขาดความครึกครื้นไม่ได้
ในวันที่น่าเบื่อหน่าย การได้นั่งกินเมล็ดแตงโมฟังเรื่องราวนับเป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอันหนิง
จนกระทั่งสามปีต่อมา หนังสือ 《หลุนอวี่》 ที่อันหนิงเขียนด้วยมือเล่มแรก ขายได้ราคาสูงถึง 600 เหวิน ให้กับโรงพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ ชิงซีซูซื่อ