อายุสิบหก ร่างกายซูบผอม
จะยากลำบากเกินกว่าเด็กสาวตัวคนเดียวในอดีตได้หรือไม่?
คำพูดเหล่านี้จากปากของคนตรงหน้ายิ่งฟังน่าขัน เมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดของสองคนนี้แล้ว อันหนิงก็ไม่คิดจะใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ฉับพลันก็เกิดเสียงดังปัง ประตูใหญ่ถูกปิดสนิท
ส่วนจะบุกเข้ามา ต่อให้ยืมกล้ามากกว่านี้สิบเท่าพวกนางก็ไม่กล้า
เหมือนมีเสียงลอยมาแผ่วเบาว่า "น้องชายแท้ ๆ" "พ่อของเจ้า" อันหนิงยิ่งไม่เก็บใส่ใจแม้แต่น้อย
พ่อเลวทรามนางยังทิ้งไม่เหลียวแล จะไปสนใจน้องชายอัปมงคลที่มีสายเลือดครึ่งเดียวได้อย่างไร
ว่าแต่ น้องชายแท้ ๆ แล้วอย่างไรเล่า มีประโยชน์อะไร? หรือแม่ลูกคู่นี้กล้าแพร่งพรายออกไป? ของ ๆ พ่อเลวทรามก็ยังตกอยู่กับนางไม่ขาดสักชิ้น
แม้แต่เพื่อมิให้บ้านหลังนั้นถูกหน่วยงานยึดคืน ตลอดหลายปีนี้เจี่ยงอี้ฮวายังต้องทนสายตาแปลกแยกของทุกผู้คนวันแล้ววันเล่า อดกลั้นความขยะแขยงปรนนิบัติดูแลหลูไหวหมิน
นึกถึงสีหน้าของแม่เลี้ยงไร้ราคาก่อนหน้านี้ จิตใจที่เดิมก็สดใสของอันหนิงยิ่งเบิกบานขึ้นอีกหลายส่วน
จัดการญาติซวยด้วยความคล่องแคล่วแล้ว อันหนิงก็อุ้มอาเหิงน้อยเล่นชิงช้าน้อยที่ตั้งใจสร้างไว้ในลานบ้านต่ออีกสักพัก กระทั่งแม่จางในเรือนข้าง ๆ หัวเราะร่วนเรียกให้เข้าไปกินข้าว จึงอุ้มเจ้าตัวเล็กเดินทอดน่องเข้าไป
อาหารกลางวันวันนี้มีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานจานใหญ่ ปลาชิงหยูตุ๋นซีอิ๊ว และข้าวหอมที่หุงในกระบอกไม้ไผ่เก็บสดใหม่เป็นพิเศษ แม้แต่อาเหิงน้อยวัยครึ่งขวบก็มีไข่ตุ๋นถ้วยน้อย แถมซอสแอปเปิ้ลบดละเอียดขนาดหนึ่งกำปั้นอีกหนึ่งถ้วย
เจ้าตัวเล็กมีความอยากอาหารดีเยี่ยมมาโดยตลอด ไข่ตุ๋นชามน้อยบวกซอสแอปเปิ้ลอีกหนึ่งถ้วย กินหมดเกลี้ยงไม่เหลือ