เมื่อเห็นสายตาภรรยาที่นับวันจะยิ่งน่ากลัว ใครบางคนอย่างกู้ก็รีบยกมือทั้งสองข้างยอมจำนนทันที ลุกขึ้นไปเทน้ำล้างเท้าที่เย็นชืดจนเกือบหมด แล้วถึงได้หัวเราะหึในลำคอพลางดึงคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแล้วอธิบายเสียงอ่อนโยน
"คิดอะไรอยู่ ท่านแม่ของข้าแต่ไหนแต่ไรก็ชอบคิดมาก ก่อนหน้านี้คงจะเข้าใจผิดไปแล้ว"
"เข้าใจผิดเรื่องอะไร?" อันหนิงชำเลืองตาขวาง กู้เชินอดกลั้นเสียงกระแอมสองทีไม่ได้
"เข้าใจผิดว่าเจ้าสะใภ้เจ้าอารมณ์ เพราะเมื่อก่อนที่บ้านทำท่าทีเย็นชาไปบ้าง ถึงได้ไม่ยอมพาอาเหิงกลับมาเสียตั้งนานขนาดนี้"
อันหนิง "………"
อันหนิงพลิกตัวลงจากร่างใครบางคนอย่างจนใจ "ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกแล้วหรือว่าเด็กเล็กนั่งรถทางไกลไม่ปลอดภัย อีกทั้งยังติดเชื้อโรคได้ง่าย?"
ต้องรู้ว่าความเร็วของรถสมัยนี้นั้นเชื่องช้าจนน่าขัน จากคุนซื่อมาที่นี่ใช้เวลาหลายวันหลายคืน ผู้ใหญ่ยังพอว่า เด็กๆ ต้องลำบากเพียงใด โดยเฉพาะช่วงปลายปีใกล้เข้ามา บนรถพูดได้เลยว่ามีผู้คนสารพัดแบบปะปนกันอยู่
เชื้อโรคสารพัดชนิดไม่ต้องกล่าวถึง พวกลักพาตัวเด็กยิ่งระบาดหนัก
อาเหิงของนางน่ารักปานนี้ หากเกิดเรื่องขึ้นมา แม้แต่จะร้องไห้ก็ยังไม่ทัน
ถึงเพียงนี้ ก่อนมาที่นี่นางยังให้เจ้าระบบทำสัญลักษณ์พิเศษบนตัวลูกชายของนางโดยเฉพาะ และยังใช้น้ำแร่วิญญาณที่เจือจางต้มน้ำเชื่อมแล้วพกติดตัวมาด้วย
ตลอดทาง สองสามีภรรยายังจับตาดูไม่วางตา
ไม่คิดเลยว่าเรื่องแค่นี้ยังทำให้ท่านแม่กู้เข้าใจผิดได้
ส่วนเรื่องท่าทีเย็นชาห่างเหินไปบ้าง อันหนิงนั้นไม่ได้ใส่ใจเลยจริงๆ เพราะท่าทีของนางเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใด ยิ่งไปกว่านั้นแม่สามีที่ได้มาในราคาถูกผู้นี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้ส่งข้าวของมาให้นับไม่ถ้วน ทั้งยังใจกว้างอย่างแท้จริง
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าท่านแม่หยางที่ดูท่าทางสง่างามใจกว้าง เป็นถึงหญิงสูงศักดิ์ผู้งดงาม แท้จริงภายในจิตใจกลับค่อนข้าง… ละเอียดอ่อน?