หลังจากวันนั้น จี้หยางก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย
ชีวิตของอันหนิงยังคงดำเนินตามปกติ ไม่แสดงท่าทีใด ๆ ให้เห็น ตรงกันข้าม เจ้าระบบที่แอบจับตาดูเรื่องนี้กลับแอบคิดไม่เลิก
“ท่านเจ้าบ้าน ท่านไม่เศร้าใจบ้างเลยหรือ ข้าคิดว่าท่านก็ชอบเขาอยู่บ้างนะ”
ทำไมดูเหมือนเจ้าบ้านของมันจะดีใจด้วยซ้ำ
“ใช่ ข้าชอบหน้าตาของเขามากทีเดียว”
อันหนิงพยักหน้ายอมรับ
“แต่นั่นก็แค่ชื่นชมเท่านั้น…”
ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตต่อไป และไม่ได้ทำให้จิตใจของเธอสูญเสียมากมายนัก
“หา?”
เจ้าระบบไม่เข้าใจ จึงได้แต่แอบบ่นพึมพำ
“คนนี้ก็ใจไม่เด็ดเดี่ยวเกินไปแล้ว แน่นอนว่าต้องไม่จริงใจกับท่านเจ้าบ้านมากพอ”
“เรื่องนั้นไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” เมื่อพิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้ายเสร็จ อันหนิงมีสีหน้าสงบนิ่ง “ตรงที่เขาไม่ตอบตกลงต่างหาก กลับทำให้ ไม่ว่าจะเพราะเห็นแก่ความงามตามารมณ์หรืออะไรก็ตาม คนคนนี้ก็อาจมีใจจริงหรือศักดิ์ศรีอยู่บ้าง”
เพียงแต่ใจจริงเล็กน้อยนี้ ก็สู้เกียรติภูมิของผู้สูงส่งมาแต่กำเนิดไม่ได้เท่านั้น
เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ
ไม่ได้ฝ่าฟันอุปสรรค ไม่เคยผ่านการพรากจากกันเป็นตายใด ๆ ถึงแม้จะมี ความรู้สึกจะเทียบกับเกียรติภูมิของชายชาตรีได้อย่างไร
ใช้ชีวิตอย่างไม่มีฐานะ ไม่มีเกียรติ จะต้องถูกมองว่าเป็นที่พึ่งที่ขึ้นโต๊ะไม่ได้ เป็นของเล่นที่ถูกทิ้งเมื่อใดก็ได้ เพราะความสำเร็จและท่าทีของฝ่ายหญิง ผู้มีศักดิ์ศรีคนไหนจะยินยอม
นี่คือความจริง ไม่ใช่น้ำเน่า
ตรงกันข้าม หากเขาตอบตกลงจริง ๆ นั่นยิ่งพิสูจน์ว่า เขาต้องมีแผนการไม่น้อย