ก็แค่เรื่องเล็กน้อย อันหนิงคิดแล้วก็ลืม ไม่ได้ใส่ใจ
ความจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า การจะประสบความสำเร็จในด้านใดก็ตามไม่ใช่เรื่องง่าย หากไม่มีความจำระดับเครื่องอัดเสียงเหมือนชาติก่อน นั่นหมายความว่าเวลาและพลังงานที่อันหนิงต้องใช้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
บางครั้งพอตื่นขึ้นมา ในหัวก็เต็มไปด้วยโค้ดมากมาย
ถ้าตอนแรกเจ้าระบบโง่รู้สึกประหลาดใจ ตอนนี้ก็กลายเป็นตกใจสุดขีดแล้ว
"ท่าน... ท่านเจ้าบ้านก็พยายามเกินไปแล้วนะ?"
"ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ความจำชาตินี้แย่ลงมากล่ะ?" เหลือบมองระบบเจ้าโง่ที่แอบรู้สึกผิดอย่างมีนัยยะ อันหนิงยกมือขึ้น หยิบวารสารฉบับใหม่ล่าสุดจากชั้นหนังสือออกมาอย่างรวดเร็ว
"แทนที่จะมาสนใจฉัน สู้ไปใส่ใจการตรวจสอบดีกว่า เพราะความปลอดภัยของพวกเราในตอนนี้ ต้องพึ่งพาแกแล้วนะเจ้าระบบโง่"
"ก่อนหน้านี้แกเคยบอกไม่ใช่หรือ? ว่าภารกิจนี้เคยมีคนทำล้มเหลวมากมายแล้ว? การที่พวกเราโดดเด่นออกมาได้ยิ่งพิสูจน์ความสามารถของแกไม่ใช่หรือ?"
"เฮ้อออ รู้แล้ว รู้แล้ว!"
ในห้วงจิตสำนึก เจ้าหมาถ้วยชาตัวหนึ่งถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
ถึงจะเป็นโค้ด มันก็ต้องปิดเครื่องพักผ่อนบ้างนะ!
แต่ถ้าปล่อยไว้ไม่สนใจ ลองนึกถึงตอนที่นางเอกบุกเข้ามาในห้องส่วนตัวครั้งที่แล้วสิ ถึงจะมีปัจจัยบังเอิญ แต่คนเราก็มีธุระเร่งด่วน สถานการณ์แบบนั้นต่อไปก็อาจเกิดขึ้นได้อีก
อีกอย่างก็คือพวกนักวิจัยที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ซึ่งท่านเจ้าบ้านของมันสืบค้นเจอเป็นพิเศษมาก่อนหน้านี้
จะไปไว้ใจเด็กสาวข้างห้องนั่น มันก็ไม่อาจวางใจได้จริง ๆ
คิดถึงสามครั้งก่อนหน้านี้ที่ได้รีวิวห้าดาว เจ้าระบบโง่ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที ขาดอีกแค่สองครั้งมันก็จะ... มาสะดุดล้มอยู่ตรงนี้มันน่าเสียดายมากเลยนะ!