“พี่สวี่ ดีจังที่เธอกลับมา...”
“คือว่า...”
เมื่อเห็นแววประหม่าในดวงตาของคนตรงหน้า อันหนิงไม่ได้พูดอะไรมาก และไม่อยากจะยืดเยื้อกับคนเหล่านี้ เพียงแค่พยักหน้าให้ทั้งสองคนเบา ๆ
“มาดามจี้ เรื่องที่ท่านเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ หนูได้มอบสิทธิ์ตัวแทนทั้งหมดเกี่ยวกับสิทธิบัตรนี้ให้กับท่านประธานฟู่เป็นผู้จัดการแทนแล้ว ในทางธุรกิจก็ต้องว่าตามนั้น หนูขอยืนยันคำเดิม หนูจะไม่ทำอะไรลับหลังทั้งนั้น...”
เช่นเดียวกัน บริษัทจี๋ของพวกคุณก็ไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ เช่นกัน
หลังจากพูดประโยคนี้จบ อันหนิงไม่ได้มองสีหน้าของทั้งสองอีก รีบยกกระเป๋าถือขึ้นแล้วเตรียมตัวจะเดินจากไป
ทว่าขณะที่เดินถึงประตู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นว่า
“คือว่า... พี่สวี่คะ จริง ๆ แล้วหลายปีมานี้พี่อาเจ๋อเขาไม่เคยลืมเธอเลยนะคะ แถม... แถมจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือพี่สวีจากตระกูลเหอ เขาก็ไม่เคยรับรักใครเลย...”
“อีกอย่าง ในใจของพี่อาเจ๋อมาตลอดหลายปีนี้ เขาคิดถึงแต่พี่สวี่เธอเพียงคนเดียวค่ะ”
ขณะพูดประโยคนี้ เสียงของเมิ่งเถียนสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกมาจนได้
เมื่อได้ยินดังนั้น ฝีเท้าของอันหนิงไม่ได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย กระทั่งท่าทีหันกลับไปมองก็ไม่มี เพียงแต่หัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า
“งั้นเหรอ น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว”