“ไม่จริงน่า โฮสต์!”
ภายในห้วงจิตสำนึก เจ้าระบบถึงกับอึ้งไปเลย
คนอื่นไม่รู้ แต่โฮสต์ของมันที่มีความทรงจำของร่างเดิมจะไม่รู้ได้ยังไง
ตั้งแต่ต้นจนจบ จี้เจ๋อแฟนหนุ่มของร่างเดิมไม่เคยคิดทรยศแฟนสาว หรือยอมหมั้นหมายกับใครเลย
ความคิดมองโลกในแง่ร้ายของร่างเดิมไม่เคยมีอยู่จริง
ชาติที่แล้ว ถึงแม้แฟนสาวจะจากไปโดยไม่ร่ำลา ทั้งเรื่องงานและความรักล้วนพังทลาย ในสถานการณ์ที่ยากลำบากขนาดนั้น พระเอกยังอาศัยความทรหดอดทนฝ่าฟันจนรอดมาได้
ตลอดสี่ปีหลังจากนั้น ยิ่งไม่เคยมีแฟนสาวอีกเลย บุรุษผู้สุภาพอ่อนโยนดั่งหยก จากที่มีชีวิตชีวากลับกลายเป็นท่านประธานหน้าเย็นชาไร้ผู้ใดเข้าใกล้ หากไม่ใช่เพราะเพื่อนสมัยเด็ก และนางเอกผู้ร่าเริงมีชีวิตชีวาดั่งแสงตะวันคอยดูแลเอาใจใส่ไม่ลดละเป็นเวลาหลายปี...
ถึงกระนั้น หากมิใช่เพราะเหตุการณ์ต่างๆ ที่ตามมา ก็มิอาจละลายธารน้ำแข็งนี้ได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ร่างเดิมมีน้ำหนักในหัวใจของอีกฝ่ายมากโขอยู่ ไม่งั้นคงไม่เพิ่งกลับมา ก็ทำให้นางเอกเศร้าใจ และนางรองผู้คลั่งรักถึงกับโมโหจนตัวสั่น...
ในมุมมองของระบบ การมาถึงช่วงเวลานี้ ช่างเป็นโอกาสจากสวรรค์ ขอเพียง...
“ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างอีกฝ่ายไม่ทอดทิ้ง ฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปด้วยกัน ก็จะต้องจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสินะ?”
ระหว่างทางกลับ ราวกับจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง อันหนิงก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น