จริงดังคาด ตั้งแต่มีภรรยาตัวน้อยมาช่วย หลินซิ่วหย่วนก็รู้สึกว่าการเปิดหนังสืออ่านอีกครั้งนั้นเบาสบายขึ้นเป็นเท่าตัว
เมื่อมองดูคำอธิบายที่ละเอียดถี่ถ้วนเกือบครบถ้วน ทั้งยังคงไว้ซึ่งความน่าอ่านและความลุ่มลึกได้พร้อมกัน หลินซิ่วหย่วนก็เพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมน้องภรรยาและพี่ลูกพี่ลูกน้องของนาง ที่พรสวรรค์ก็ดูเหมือนจะมองเห็นจุดจบได้แต่แรก กลับยังสามารถคว้าชื่อเสียงซิ่วไฉเด็กหนุ่มมาครองได้อย่างงดงามในวัยเพียงเท่านี้
ยิ่งกว่านั้น เขาเหลือบมองกองตำราคัมภีร์ที่กองสูงเป็นเนินอยู่ข้างกายนางเงียบ ๆ แล้วหันมามองของตนเอง
ถึงแม้จะคิดว่าตนเองคุ้นเคยกับความแตกต่างมามากแล้ว หลินซิ่วหย่วนก็ยังอดถอนหายใจยาวไม่ได้:
สมองเนี่ย ของดีจริง ๆ นี่นา!
ยามค่ำ หลังจากการฝึกปรือตามปกติ หลินซิ่วหย่วนเรียกสาวใช้ให้เตรียมน้ำอุ่น แล้วก็อุ้มภรรยาเข้าไปในห้องน้ำด้วยตัวเอง
ตลอดกระบวนการ อันหนิงขี้เกียจอิดโรยอยู่กับที่ แม้แต่เปลือกตาก็แทบไม่กระดิก
ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายหยุดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาค่อย ๆ เช็ดตัวนางให้สะอาด เปลี่ยนเป็นชุดชั้นในผ้าไหมเนื้อนุ่มใส่ให้ แล้วจึงอุ้มนางกลับมาซบในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม
จนกระทั่งอันหนิงจะหลับ ก็ยังได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจยาว ๆ พลางพูดว่า "ภรรยา เมื่อเรามีลูกแล้ว จะต้องเหมือนแม่ของเขาเท่านั้นนะ"
"หากโชคร้ายได้ไปเหมือนสามีของเจ้า ต่อไปคงต้องทนทุกข์หนักแน่"
อันหนิง: "..."
ก็... สามีที่ได้มาเปล่า ๆ ของนางผู้นี้ รู้จักประมาณตนดีอยู่หรอก