ในห้องส่วนตัวนี้มีคนไม่มากนัก โต๊ะกลมที่นั่งได้ 20 คน ตอนนี้มีคนนั่งอยู่ราวสิบคน
บรรดาหนุ่ม ๆ ที่อยากนั่งข้างเวินเนี่ยน ดาวเด่นของมหาวิทยาลัย พอเห็นฟู่เหยียนอยู่ข้างเธอแล้วลองเปรียบเทียบโมเดลตัวละครของตัวเองกับเขา ต่างก็พากันถอยห่างจากฟู่เหยียนไปไกล
ส่วนที่นั่งข้างฟู่เหยียน ก่อนหน้านี้เขาออกจากห้องส่วนตัวนี้ไปพร้อมกับหญิงสาว พวกคนที่มาทีหลังจึงไม่รู้ว่าเขานั่งตรงไหน ไม่มีใครมานั่งข้างเขา
ระหว่างนั้น ตู้เหยียนเหลือบมองฟู่เหยียนอยู่หลายครั้ง หวังจะสบตากับเขาสักหน
เธอมั่นใจในหน้าตาของตัวเองเป็นอย่างมาก
แต่ฟู่เหยียนกลับไม่ไหวติงต่อสายตาร้อนแรงของเธอแม้แต่น้อย กระทั่งเห็นผู้ชายคนอื่นขอช่องทางติดต่อจากเธอ สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
ตู้เหยียนได้แต่มองพระเอกที่ควรเป็นของตัวเองกำลังเข้ากันได้ดีกับตัวประกอบคนนั้นอย่างชื่นมื่น ใบหน้าพลันกระอักกระอ่วน ดูท่าเธอคงต้องเตือนพระเอกคนนี้ด้วยตัวเองแล้ว
เมื่อตัดสินใจได้ ตู้เหยียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาฟู่เหยียน
【หนึ่งความคิดชิงเหยียน】: “ที่รัก เมื่อกี้มีผู้ชายคนอื่นมาขอวีแชตฉัน บอกว่าอยากเป็นเพื่อนกัน คุณว่าฉันควรให้เขาไหม? (ทำตาใสซื่อ)”
ตู้เหยียนตั้งใจจะใช้ความแตกต่างระหว่างจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์กับรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองดึงดูดพระเอกไปเรื่อย ๆ
พอถึงวันนัดพบกันจริง ๆ พระเอกย่อมต้องสนใจรูปลักษณ์เย้ายวนของเธอ
ที่นั่งของฟู่เหยียนอยู่ห่างจากตู้เหยียนไปหลายคน เขามองหญิงสาวที่กำลังกินผักด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม