คราวนี้เวินเนี่ยนกินจนอิ่มแปล้ เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของลู่เยี่ยนอย่างสบายตัว จนไม่อยากขยับแม้แต่นิดเดียว
คราวนี้เวินเนี่ยนไม่ได้จากไปกะทันหันเหมือนเมื่อคืน ลู่เยี่ยนโอบเธอไว้ ได้กลิ่นหอมคุ้นเคยจากกายหญิงสาวแล้วก็รู้สึกทั้งอุ่นใจและพึงพอใจ
สำหรับเจียงหลินที่วางแผนเล่นงานเขา ลู่เยี่ยนไม่คิดจะปล่อยให้เธออยู่อย่างสุขสบาย
พอเวินเนี่ยนรู้ว่าลู่เยี่ยนจะลงโทษเจียงหลิน เธอก็แสร้งทำเป็นรู้สึกผิดและละอายใจ ก่อนเอ่ยว่า “คุณลุงลู่ เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราตั้งแต่แรก หลินหลินก็เป็นน้องสาวของเจียงจาวเหยี่ย ฉันเองก็รู้สึกผิดต่อเขาอยู่แล้ว เห็นแก่เขา คุณลุงเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ช่วยปล่อยหลินหลินไปสักครั้งเถอะค่ะ”
ปล่อยให้เจียงหลินถูกลงโทษง่าย ๆ แบบนี้ก็เหมือนจะปรานีเธอเกินไปหน่อย อีกอย่าง บทลงโทษเหล่านั้นสุดท้ายก็ต้องทำให้ไป๋หยวน นางเอก เห็นอยู่แล้ว แน่นอนว่ายิ่งโหดก็ยิ่งดี
ลู่เยี่ยนรู้ว่าเวินเนี่ยนจิตใจดี เขาจึงบีบจมูกเธอเบา ๆ อย่างจนใจ ท่าทางสนิทสนมอย่างยิ่ง
“รับทราบครับ คุณนาย”
คำเรียกนั้นทำให้หญิงสาวเขินจนแทบอยากมุดตัวลงไปในผ้าห่ม
หลังจากพลอดรักกันบนเตียง ทั้งคู่ก็เก็บสัมภาระเรียบร้อย ลู่เยี่ยนพาเวินเนี่ยนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับไปทันที ส่วนเจียงหลินนั้น เขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจเธออีก
ถ้าต่อไปเจียงหลินยังวางตัวดี ไม่ก่อเรื่อง เขาก็อาจจะปล่อยเธอไป
อีกด้านหนึ่ง หลังรู้ว่าลู่เยี่ยนกับพวกเขาออกไปแล้ว เจียงหลินก็ลนลานขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าลู่เยี่ยนจับได้หรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น