แววตาของกู้ยวี่เซินชะงักไปเล็กน้อย เสียงหวานนุ่มของหญิงสาวดังอยู่ข้างหู น้ำเสียงเปี่ยมชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด ไหนเลยจะมีความเศร้าอย่างที่เขาคิดไว้แม้แต่น้อย?
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา «เนี่ยนเนี่ยน เธอนี่ซนนักนะ»
เวินเนี่ยนส่งเสียงฮึเบา ๆ «งั้นเราตกลงกันแล้วนะ สุดสัปดาห์หน้าเจอกัน ห้ามบ่ายเบี่ยงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะเสียใจจริง ๆ ด้วย»
«ฮือ ๆ ...พี่ทนเห็นยัยตัวติดหนึบแสนน่ารักแบบนี้ต้องอยู่ในร้านอาหารคนเดียวได้ลงคอเหรอ...» ท้ายประโยคหญิงสาวยังแกล้งร้องไห้อีกด้วย
ตลอดหนึ่งเดือนที่คุยกับกู้ยวี่เซิน เวินเนี่ยนเข้าใจนิสัยของเขาอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว
คนที่ชอบของนุ่มฟู ต่อให้ใจแข็งแค่ไหนก็ไม่มีทางแข็งกระด้างนักหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น กู้ยวี่เซินก็ไม่ได้ไม่อยากพบเธอ เพียงแต่เขามีเรื่องให้กังวลมากเกินไป
เพราะใส่ใจ จึงเกิดความลังเลและกังวลตามมา
ในสายตาของกู้ยวี่เซิน อิทธิพลจากฮอร์โมนทำให้ข้อดีของเวินเนี่ยนขยายใหญ่ขึ้นในใจเขาอย่างไร้ขอบเขต จนเขามองข้ามข้อดีของตัวเองไปเสียสนิท
ตอนนี้กู้ยวี่เซินมีสถานะที่ใครต่อใครใฝ่ฝันอยากได้มากเพียงใดกัน?
ในวัย 30 ปี เขาก็เป็นถึงผู้นำตระกูลกู้ หนึ่งในตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ และต่อจากนี้ยังมีเวลาอีกมากที่จะควบคุมทุกความเคลื่อนไหวในแวดวงการเมือง
ความต้องการของเขาก็คือความต้องการของเมืองจิงตู
เมื่อได้ยินเวินเนี่ยนแกล้งร้องไห้อย่างเห็นได้ชัด กู้ยวี่เซินก็ยิ้มอย่างจนใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า «เนี่ยนเนี่ยน ไม่ร้องแล้วนะ สุดสัปดาห์หน้าเราเจอกัน พี่ตกลงแล้ว»