กำปั้นที่กู้ฉือกำแน่นคลายออกในตอนนั้น เขาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามเยี่ยนจิ่งชิง ศีรษะห้อยต่ำ ราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง
เขาอยากบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น เขาเองก็เป็นแฟนตัวจริงของเวินเนี่ยน เป็นคนที่มีสถานะชัดเจน
แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาอธิบายไม่ถูก แล้วจะให้เขาอธิบายกับตงฟางจิ้นอย่างไร?
จะให้บอกว่า ใช่ ฉันเป็นคนส่งภรรยาไปให้คุณเอง ตอนนี้ฉันเสียใจแล้วอย่างนั้นหรือ?
ด้วยระดับความใส่ใจที่ตงฟางจิ้นมีต่อเวินเนี่ยน อีกฝ่ายคงคิดแค่ว่าเขาตาถั่ว แถมยังไม่มีทางเอ่ยขอบคุณด้วย
พวกเขาหลายคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ย่อมแน่นแฟ้นมาก
แต่ต่อให้เป็นมิตรภาพของพี่น้องที่ดีแค่ไหน พอเป็นเรื่องภรรยาแล้ว ใครจะไปสนว่าเป็นพี่น้องกัน!
ตอนนี้กู้ฉือได้แต่ภาวนาให้ตงฟางจิ้นยังคงเหมือนตอนเด็ก ไม่ยอมแตะต้องของที่คนอื่นเคยแตะ
พอนึกถึงนิสัยแย่ ๆ ของตงฟางจิ้น กู้ฉือก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
ในวัยที่คนอื่นยังไร้เดียงสา เอาแต่เล่นสนุก เขากลับพลิกแพลงตลาดทุนได้อย่างช่ำชอง ไม่ว่าจะเป็นกองทุนหรือหลักทรัพย์ สำหรับตงฟางจิ้นแล้วก็เป็นแค่ของในกำมือ เขาสามารถเขย่าวงเงินทุนไม่น้อยได้ด้วยตัวคนเดียว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาณาจักรธุรกิจขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องหลัง และอำนาจของตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ ทรัพย์สินกับอำนาจที่คนอื่นต้องใช้ทั้งชีวิตไล่ตาม เขากลับมีมาตั้งแต่เกิด
ตงฟางจิ้นเป็นคนบ้า ในกระดูกซ่อนความทะเยอทะยานและความคลุ้มคลั่งของผู้แย่งชิงไว้ เขายอมควักเงินหลายแสนล้านไปเล่นกับพวกนักพนันในตลาดทุน