เยี่ยนจิ่งชิงหลุบตาลง ซ่อนความลุ่มหลงและความปรารถนาจะครอบครองอันน่าหวาดหวั่นไว้ในดวงตา
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เวินเนี่ยน คุณยังจำเรื่องชาติก่อนกับชาตินี้ที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความกระวนกระวายของหญิงสาวก็เบาบางลงบ้าง จิตใจของเธอถูกถ้อยคำที่เยี่ยนจิ่งชิงเอ่ยถึงเมื่อครู่ดึงดูดไปจนหมด
เธอเอียงศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน “ไม่เชื่อหรอกค่ะ ฉันเชื่อแต่วิทยาศาสตร์เท่านั้น”
เยี่ยนจิ่งชิงมองหญิงสาวที่ว่าง่าย มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น คำพูดต่อจากนี้ของผม คุณช่วยอธิบายให้ฟังได้ไหม?”
“ทำไมผมถึงรู้ว่าคุณแพ้มะม่วง?”
“ทำไมผมถึงรู้ว่าคุณมีไฝอยู่ตรงเอวด้านหลัง?”
“แล้วก็ คุณอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนอนกลางคืน คุณกลัวหนาวมาก ต่อให้เป็นฤดูร้อนก็ยังกลัวหนาว”
“ทุกคืนคุณจะซุกเข้ามาในอ้อมกอดผม ฟังผมเล่านิทานจนหลับไป”