ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าว ดวงตากลมเรียวคู่นั้นหลุบต่ำลงเล็กน้อย แก้มแต้มสีแดงระเรื่อบาง ๆ
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงของชายหนุ่ม หญิงสาวก็รวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นแล้วเป็นฝ่ายแตะริมฝีปากของเขาเบา ๆ
ยังไม่ทันได้ผละออก โจวฉีเยว่ก็โน้มหน้าตามลงมา จูบเธออย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ครั้งนี้โจวฉีเยว่จูบอย่างอ่อนโยน หญิงสาวอ่อนระทวยไปทั้งตัว ลมหายใจถูกช่วงชิงไปจนหมด เสียงครางแผ่วหวานหลุดลอดออกมาจากริมฝีปาก
ขนตาของเธอสั่นไหวเบา ๆ ในดวงตาพราวระยับด้วยหยาดน้ำ สายตาที่มองโจวฉีเยว่ชวนให้รู้สึกเหมือนปฏิเสธแต่ก็คล้ายยอมรับ ราวกับตะขอเล็ก ๆ ที่เกี่ยวหัวใจเขาเอาไว้
โจวฉีเยว่กอดเธอไว้แน่น ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “ที่รัก อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้อีกเลย ไม่อย่างนั้นเราจะขึ้นเครื่องไม่ทันแล้วนะ”
เขาคิดว่านี่ช่างเป็นความกลัดกลุ้มแสนหวานเสียจริง
ตอนโจวฉีเยว่จะไป เขาสวมเสื้อผ้าปกปิดมิดชิดเรียบร้อยแล้ว แต่มือยังจับมือหญิงสาวไว้ไม่ยอมปล่อย
“อย่าลืมวิดีโอคอลกันทุกคืนนะ” พอนึกถึงหลายครั้งที่หญิงสาวปฏิเสธวิดีโอคอลกับเขา โจวฉีเยว่ก็อดเสียใจไม่ได้
เวลาคุยเสียง เธอกล้ากว่าใครเพื่อน แต่พอเป็นวิดีโอคอล เจ้ากระต่ายน้อยก็หดกลับเข้าโพรงทันที
หญิงสาวขานรับเสียงเบา “อืม”
หลังโจวฉีเยว่จากไป เวินเนี่ยนก็ค่อย ๆ ดูดซับโชคชะตาเหล่านั้น เธอไม่ได้ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับยมราช แต่เงื่อนไขก่อนจะแบ่งปันโชคชะตาก็คือเธอต้องอิ่มจนรับอะไรเพิ่มไม่ไหวแล้วเท่านั้น
ตอนนี้โชคชะตาทั้งหมดยังเป็นของเธอ