นิ้วมือที่กำโทรศัพท์ของโจวฉีเยว่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เขาหลุบตาลง ขนตาหนาเป็นแพบดบังความดุดันและความหงุดหงิดในดวงตา
การถูกแฟนคลับโรคจิตส่งข้อความมารบกวนเป็นเรื่องปกติสำหรับโจวฉีเยว่ เมื่อก่อนเขายังเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์อยู่บ้าง แต่พอพบว่าไม่ว่าจะเปลี่ยนกี่ครั้งก็ยังถูกตามจนเจอ เขาจึงเลิกใส่ใจเรื่องนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของแฟนคลับโรคจิต การเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์แบบนี้คือความสนุกอย่างหนึ่งระหว่างเขากับพวกหล่อน
จนถึงตอนนี้โจวฉีเยว่ก็ยังไม่ลืมข้อความที่แฟนคลับโรคจิตส่งมาในตอนนั้น มันทำให้เขาขยะแขยงจนถึงกับเลิกแตะโทรศัพท์ไปครึ่งเดือน
【คราวหน้าเราจะเล่นซ่อนหากับพี่ชายเมื่อไหร่ดีนะ? ครั้งนี้พี่ชายจะรู้ว่าเป็นฉัน ใช่ไหม?】
แต่ครั้งนี้การคุกคามไม่เหมือนที่ผ่านมา เพราะแฟนคลับโรคจิตรู้เรื่องของเขากับเวินเนี่ยนแล้ว และจากเนื้อหาในข้อความนี้ก็ดูออกไม่ยากว่าอีกฝ่ายมีรูปถ่ายหรือวิดีโออยู่ในมือ
โจวฉีเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาจับอยู่ที่อาหารเต็มโต๊ะ แววตาค่อย ๆ เย็นชาลง
เขากับหญิงสาวคบกันยังไม่ถึงเดือน แม้นี่จะเป็นรักครั้งแรกของเขา แต่เพื่อนร่วมวงก็เคยมีแฟนกันมาก่อน
ทุกครั้งที่ถูกแฟนคลับโรคจิตข่มขู่ พวกเขาจะรีบตัดขาดจากแฟนสาว ซึ่งไม่ได้ส่งผลต่อเส้นทางอาชีพเลยแม้แต่น้อย
เพราะพวกเขารู้ดีว่า ตราบใดที่ไม่ต้อนแฟนคลับโรคจิตจนจนมุม อีกฝ่ายย่อมใส่ใจเส้นทางอาชีพของพวกเขายิ่งกว่าตัวพวกเขาเองเสียอีก