เวินเนี่ยนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากผู้บำเพ็ญตรงหน้า เธอหลุบตาลง แววตาฉายประกายครุ่นคิด
ยมราชคงไม่ส่งเธอมายังสถานที่แบบนี้โดยไม่มีเหตุผล จากผู้บำเพ็ญคนนี้ เธอสัมผัสได้ถึงโชคชะตาที่เข้มข้นอย่างยิ่ง
บางทีคนตรงหน้าอาจเป็นบุตรแห่งวิถีสวรรค์ตัวจริง หรือไม่ก็เป็นลูกอกตัญญูที่กำลังจะโค่นวิถีสวรรค์
โชคชะตาเข้มข้นจนน่าเหลือเชื่อ
ความทรงจำในยุคปัจจุบันของเซี่ยสวินมีเพียง 18 ปี ส่วนความทรงจำเกี่ยวกับโลกบำเพ็ญเซียนนั้นยาวนานกว่าพันปีแล้ว
ในช่วงหลายร้อยปีแรก ทุกครั้งที่เซี่ยสวินตกอยู่ในภาพลวงตา เขามักหาทางออกได้ยาก เขาจะย้อนกลับไปยังฉากที่สารภาพรักกับเวินเนี่ยนเสมอ
โดยไม่มีข้อยกเว้น เวินเนี่ยนล้วนเป็นปีศาจในใจที่แปลงกายมา และปีศาจในใจก็ต้องการยึดร่างเขา
หลายร้อยปีหลังจากนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับเวินเนี่ยนที่ปีศาจในใจแปลงกายมา เขาก็สามารถแทงกระบี่สังหารเธอได้อย่างไร้ความรู้สึก
เซี่ยสวินคิดว่าตนไม่ใส่ใจคนที่เลือนรางในความทรงจำเช่นนี้แล้ว แต่พอได้เห็นอีกฝ่ายกับตาตัวเอง กระบี่ในมือก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
เธอสมจริงเกินไป
เด็กสาวยังสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาคู่นั้นใสสะอาดชุ่มฉ่ำ มีหมอกน้ำบาง ๆ คลออยู่
สำหรับเด็กสาวแล้ว ที่นี่แปลกตาเกินไป ทั้งที่พรุ่งนี้เธอก็จะเปิดเทอมอยู่แล้ว จู่ ๆ กลับทะลุมายังโลกที่อันตรายเช่นนี้ ใครเจอเข้าก็คงเสียขวัญ
หยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนขนตายาว ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเม้มเข้าหากันเบา ๆ น้ำตาไหลช้า ๆ ลงมาตามแก้มขาวผ่อง ในดวงตายังมีแววหวาดกลัวอยู่หลายส่วน