【มีใครรู้บ้างว่าทำไมสัญญาหมั้นระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลไป๋ถึงถูกยกเลิก?】
ใต้โพสต์นี้เต็มไปด้วยความครึกครื้นของพวกชนชั้นสูงในแวดวงเดียวกัน
【จะเพราะอะไรได้อีก? คุณหนูตระกูลไป๋นิสัยร้ายกาจน่ะสิ รังแกเจ้าหญิงน้อยตระกูลเจียงเสียจนย่ำแย่ไปหมด!】
【ได้ยินว่าคุณหนูตระกูลไป๋ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วย ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แต่ถ้าตายไปได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องมาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น】
【พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว...ถ้าคู่หมั้นถูกแย่งไป ใคร ๆ ก็ต้องขาดสติได้ทั้งนั้น】
【เจ้าหญิงน้อยตระกูลเจียงกับคุณชายใหญ่ตระกูลลู่คบกันอย่างเป็นทางการหลังจากสัญญาหมั้นถูกยกเลิกอย่างเด็ดขาดแล้ว เธอมีสมองหรือเปล่า?】
......
ใต้โพสต์แทบทุกข้อความล้วนกล่าวร้ายคุณหนูตระกูลไป๋ ส่วนเจ้าหญิงน้อยตระกูลเจียงกลับได้รับคำชมเสียจนแทบจะประโคมคำสวยหรูทุกคำให้เธอ
เวินเนี่ยนกดเข้าไปดูโพสต์นี้ แต่เธออ่านได้เพียงไม่กี่ข้อความ โพสต์ก็แสดงว่าไม่มีอยู่แล้ว
เมื่อนึกถึงความแค้นและคำขอร้องของนางเอกคนเดิมในยมโลก แววตาของเวินเนี่ยนก็ฉายประกายครุ่นคิด
แก้แค้นหรือ... แต่เธอเป็นคนโลภมาก ก่อนที่นางเอกคนเดิมจะขอร้อง เธอต้องถามให้แน่ใจก่อนว่าอีกฝ่ายมีอะไรให้บ้าง
เธอไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว
เวินเนี่ยนไร้ทั้งวิญญาณและดวงจิต เป็นวิญญาณร้ายที่เร่ร่อนอยู่ในยมโลกมานับพันปี ไม่เวียนว่ายตายเกิด งานอดิเรกเพียงอย่างเดียวคือกลืนกินโชคชะตาของผู้ถูกลิขิตให้เป็นตัวเอก
ก็แค่ตะกละเท่านั้น
เดือนกันยายน นักศึกษาใหม่เปิดภาคเรียน
เวินเนี่ยนยืนอยู่ตรงจุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่ เธอสวมกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ผมดำขลับทิ้งตัวลงบนบ่า ดูสะอาดบริสุทธิ์งดงามราวกับภาพวาด จนคนที่เดินผ่านอดเหลียวมองไม่ได้
เธอทำราวกับไม่ได้ยิน ก้มหน้าตรวจสอบเอกสารของตัวเอง คิ้วตาดูอ่อนโยนและบอบบาง มีเสน่ห์ชวนให้ผู้คนอยากทะนุถนอม
รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ใต้เต็นท์กำลังตรวจสอบข้อมูลของเวินเนี่ยน พอสายตาเลื่อนไปถึงรูปถ่ายของเธอ เขาก็ชะงักไป
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเวินเนี่ยนชัด ๆ แววตาก็พลันเปล่งประกายด้วยความรู้สึกเร่าร้อนตรงไปตรงมา
“น้องมีสัมภาระเยอะไหม? ให้พี่ช่วยยกไหม!”
“เอกสารที่ต้องกรอกมีเยอะอยู่ พี่ไม่รีบนะ เดี๋ยวพี่ค่อย ๆ สอนให้!!!”
รุ่นพี่ที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งเช้าพอเห็นสาวสวยเกินต้านตรงหน้า ความเหนื่อยล้าก็หายวับไป ต่างพากันแย่งพูดกับเธออย่างกระตือรือร้น
เวินเนี่ยนก้มตาลงอย่างว่าง่าย มุมปากยกยิ้มอ่อนหวาน ก่อนเอ่ยขอบคุณเสียงเบา “รบกวนพวกรุ่นพี่แล้วค่ะ”
เสียงของเธอหวานใสและนุ่มนวล ทำให้คนเหล่านั้นยิ่งเอาอกเอาใจและดูแลเธอเป็นพิเศษ
นักศึกษาใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นรุ่นพี่เหล่านี้ทำตัวผิดปกติ ก็อดเบ้ปากอย่างเอือมระอาไม่ได้
ถ้าพวกเขาจัดสัมภาระเสร็จแล้ว ก็คงอยากช่วยสาวคนนี้ยกของเหมือนกัน
เวินเนี่ยนบอกหอพักกับชั้นที่ต้องไปให้รุ่นพี่ผู้แสนมีน้ำใจฟัง แล้วเดินตามหลังพวกเขาไป พลางนึกถึงเรื่องที่ยมราชเล่าให้ฟัง
นางเอกเดิมของโลกนี้เป็นคู่หมั้นของพระเอก ส่วนนางเอกที่เข้ามาแทนที่คือนักฝันหวานของพระเอก
เธออิจฉาที่นางเอกได้รับความรักจากพระเอก และปรารถนาจะได้รับความรักใคร่เอาใจ จึงตอบรับระบบเถื่อน แล้วทะลุมิติเข้ามาในโลกนิยายแห่งนี้เพื่อแย่งชิงความรักจากพระเอก
ตามเนื้อเรื่องเดิม พระเอกกับนางเอกเดิมแต่งงานกันก่อนแล้วค่อยรักกัน ในวันหมั้นหมาย นางเอกที่เข้ามาแทนที่ก็ทะลุมิติเข้ามา
นางเอกที่เข้ามาแทนที่เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทพระเอก อาศัยความไว้ใจที่พระเอกมีให้ วางกับดักใส่นางเอกเดิมไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นแกล้งทำเหมือนถูกนางเอกเดิมผลักตกบันได หรือแกล้งทำเหมือนถูกผลักตกสระว่ายน้ำ...
พระเอกเข้าใจคู่หมั้นผิด คิดว่าเธอไม่ยอมรับน้องสาวของเพื่อนสนิท สุดท้ายคู่หมั้นก็เสียพระเอกไป ทั้งยังถูกคนที่นางเอกซึ่งเข้ามาแทนที่ส่งมาขับรถชนจนหมดสติ
ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดที่พระเอกตระหนักว่า ความรู้สึกที่มีต่อน้องสาวของเพื่อนสนิทไม่ใช่เพียงความรักฉันพี่น้องธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกที่ชายคนหนึ่งมีต่อหญิงคนหนึ่ง
และวันนี้ก็คือวันแรกที่พวกเขาคบกัน
ส่วนนางเอกเดิมเหล่านั้น บ้างก็ถูกผู้ทะลุมิติเข้ามาจีบจนตาย บ้างก็ได้รับบาดเจ็บ แต่ละคนเต็มไปด้วยความแค้น จนแทบอยากบดขยี้ผู้บุกรุกเหล่านั้นให้แหลกเป็นผุยผง
เวินเนี่ยนไม่ได้มาเพื่อผดุงความยุติธรรม เธอมาร่วมวงต่างหาก
สายลมฤดูร้อนพัดผ่าน เส้นผมที่ปรกหน้าผากของเวินเนี่ยนพลิ้วไหว
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาไม่มีความอ่อนโยนบอบบางแบบเด็กสาวแม้แต่น้อย
ถ้าจะกลืนกินโชคชะตา ก็กลืนให้หมดเลยแล้วกัน
เธอต้องวางแผนให้ดี ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ถูกลิขิตเป็นตัวเอกมอบความรักให้เธอจนหมดใจ
ตอนนี้เวินเนี่ยนอยู่ในฐานะนักศึกษายากจนที่พระเอกให้ทุน วันนี้เป็นวันแรกของการรายงานตัวนักศึกษาใหม่ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หามุมที่เหมาะแล้วถ่ายรูปตัวเอง
เธอโพสต์ลงในฟีดของตัวเอง
【คิดถึงไม่รู้ลืม】: วันแรกของการเปิดเทอมมหาวิทยาลัย~
[รูปภาพ]
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เวินเนี่ยนก็เก็บโทรศัพท์ พอเห็นว่าพวกรุ่นพี่ยกสัมภาระของเธอไปไว้ในหอพักเรียบร้อยแล้ว เธอก็เอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ เดี๋ยวฉันเลี้ยงชานมพวกพี่เอง”
รุ่นพี่เหล่านั้นได้ยินก็พากันโบกมือบอกว่าไม่ต้อง แต่ก่อนจากไป ทุกคนต่างก็ขอเพิ่มเพื่อนเวินเนี่ยน
เวินเนี่ยนเข้ามาในโลกนี้ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน พอเห็นยอดเงินที่เหลือน้อยนิด เธอก็ตัดสินใจทันที เลือกคบหาทางออนไลน์กับเศรษฐีรุ่นสองที่ทั้งโง่ทั้งรวยคนหนึ่ง
อีกด้านหนึ่ง เจียงจาวเหยี่ยเห็นฟีดที่แฟนสาวทางออนไลน์โพสต์ไว้ ในรูปเป็นหญิงสาวผิวขาวกระจ่างใส ดวงตาใสสะอาด คิ้วตาโค้งมนดูไร้เดียงสาและว่าง่าย
ภาพนั้นทำให้เจียงจาวเหยี่ยรู้สึกคันยุบยิบไปหมด
“คุณชายเจียง แฟนคนไหนส่งข้อความมาหาคุณเหรอครับ คนที่ชื่อเสี่ยวหร่วนคราวก่อนหรือเปล่า?”
ตอนนี้ห้องส่วนตัวเรียกได้ว่าเสเพลสุดขีด ทุกคนในห้องดื่มกันจนล้มระเนระนาด บางคนถึงขั้นเริ่มมีอะไรกันอย่างไม่สนใจสายตาคนอื่น
เจียงจาวเหยี่ยชอบสาวประเภทดอกไม้ขาว ไม่สนใจสาวสวยยั่วยวนในห้องนี้เลยสักนิด
พอได้ยินคนข้าง ๆ พูดถึงเสี่ยวหร่วน รอยยิ้มเยาะหยันก็ปรากฏในดวงตาของเขา “เสี่ยวหร่วนเหรอ? หมายถึงคนที่ไปขึ้นเตียงกับตาแก่คนนั้นน่ะหรือ?”
พวกเขาได้ยินเจียงจาวเหยี่ยพูดเรื่องนี้ออกมา ก็พากันรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
คนตาดีอย่างพวกเขามองออกว่าเจียงจาวเหยี่ยจริงจังกับเสี่ยวหร่วนอยู่ไม่น้อย เขาจึงไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ
เสี่ยวหร่วนช่างไม่รู้จักแยกแยะ ได้งาแล้วทิ้งแตงโม คิดไปเองว่าเจียงจาวเหยี่ยไม่สนใจเธอ เลยหันไปหาคนเลี้ยงดูเสียอย่างนั้น
แต่ความจริงจังของคนในแวดวงพวกเขาก็ไม่เหมือนความจริงจังของคนปกติ
คงประมาณว่ารู้จักกันวันเดียวแล้วนอนด้วยกัน กับรู้จักกันเดือนหนึ่งแล้วค่อยนอนด้วยกัน ต่างกันแค่นั้นกระมัง
เจียงจาวเหยี่ยไม่ได้เล่าเรื่องที่ตัวเองคบหาทางออนไลน์ให้พวกเพื่อนเสเพลฟัง ไม่อย่างนั้นคงโดนล้อแน่
เขาลุกขึ้นเตรียมกลับก่อนเวลา คนในห้องต่างพากันรั้งไม่ให้ไป สุดท้ายเจียงจาวเหยี่ยต้องบอกว่าวันนี้เขาเลี้ยงเอง ถึงจะหนีออกมาได้
【เจ】: ที่รัก คุณเป็นนักศึกษาเหรอ?
ตอนนี้ยังไม่มีใครอยู่ในหอพัก เวินเนี่ยนเป็นคนแรกที่มาถึง
หลังจัดเตียงเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโต๊ะ จึงลงจากเตียงไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
เห็นตู้เอทีเอ็มทักมาแล้ว เวินเนี่ยนก็พิมพ์ตอบกลับไปสองสามประโยคอย่างไม่รีบร้อน
【คิดถึงไม่รู้ลืม】: ใช่ค่ะ ลืมบอกพี่ไปเลย ˶╹ꇴ╹˶
【เจ】: เปิดเทอมทั้งที ทำไมไม่เรียกพี่ไปช่วยล่ะ วันแรกของการเปิดเทอมนักศึกษาใหม่คงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?
【คิดถึงไม่รู้ลืม】: ไม่อยากรบกวนพี่ค่ะ รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยใจดีมาก พวกเขาช่วยยกสัมภาระให้ฉันแล้ว
เจียงจาวเหยี่ยเห็นข้อความนี้ก็ขมวดคิ้ว ไม่อยากรบกวนสามี แต่กลับรบกวนคนนอกงั้นเหรอ?
เธอตั้งใจจะทำให้เขาหึง...หรือแฟนสาวคนนี้ใสซื่อจนมองไม่ออกว่าพวกผู้ชายเหล่านั้นคิดอะไรกับเธอ?
เวินเนี่ยนไม่สนใจว่าเจียงจาวเหยี่ยจะคิดอย่างไร ขอแค่เขาเป็นเพื่อนสนิทของพระเอกก็พอแล้ว