แววไม่พอใจวาบผ่านดวงตาของตู้เหยียน เธอเอ่ยเสียงเรียบว่า “ระบบ ในเมื่อเลือกฉันมาทำภารกิจแล้วก็หุบปากไปซะ ฉันเกลียดที่สุดเวลามีคนมาชี้นิ้วสั่งสอน”
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมระบบช่วงชิงถึงได้ขี้ขลาดตาขาวขนาดนี้ จนดูน่าสมเพช
ระบบช่วงชิง：【......】
เมื่อนึกถึงผลงานในชาติก่อนของตู้เหยียน ระบบช่วงชิงก็ได้แต่เงียบ ไม่เสนอความเห็นแก่โฮสต์อีก
บางทีมันอาจระแวงเกินเหตุไปจริง ๆ ก็ได้... ต้องเชื่อใจโฮสต์คนนี้สิ เธอเป็นถึงราชินีแห่งท้องทะเลเชียวนะ!
【โฮสต์ ขอโทษค่ะ ต่อไปไม่ว่าคุณจะทำอะไร ฉันจะเงียบ ๆ ไม่ชี้นิ้วสั่งคุณอีกเด็ดขาด】ระบบช่วงชิงข่มความหงุดหงิดในใจ ก่อนเสแสร้งทำตัวเป็นลูกแกะตัวน้อย
พอตู้เหยียนได้ยินระบบช่วงชิงยอมอ่อนข้อ สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ตอนนี้ทั้งคนทั้งระบบต่างกำลังรอปฏิกิริยาจากพระเอก แต่ผ่านไปสิบนาทีเศษ เขาก็ยังไม่ตอบกลับมา
ตู้เหยียน：“？？？”
ระบบช่วงชิง：【......】
ระบบช่วงชิงปลอบตัวเองว่า บางทีโฮสต์อาจมีจังหวะของตัวเองก็ได้
สีหน้าของตู้เหยียนเริ่มไปไม่เป็น เธอไม่เข้าใจเลยว่าพระเอกคนนี้เป็นอะไรกันแน่ โอนเงินอย่างเดียวแต่ไม่คิดจะสานสัมพันธ์งั้นเหรอ?
ขณะเดียวกัน บนชั้นสูงสุดของคลับหยุนติ่ง ภายในห้องรับรองมีสาวงามยืนเรียงแถวอยู่
คนในห้องสบตากัน สีหน้าประจบสอพลอ แววตาเต็มไปด้วยความนอบน้อม
“คุณชายฟู่ คลับของเราเพิ่งมีสาวงามมาใหม่สองสามคน... ลองดูไหมครับ?”
แสงไฟในห้องรับรองค่อนข้างสลัว ฟู่เหยียนนั่งอยู่บนโซฟาตามลำพัง คิ้วเข้มได้รูป ดวงตาลึกล้ำ สูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้ช่วงไหล่กว้างเอวสอบ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายสูงส่ง