เมื่อจี้เจาไป๋รู้ว่าฉินเยี่ยนกับเวินเนี่ยนพักห้องเดียวกัน เขาก็ข่มความขมขื่นในใจเอาไว้ ทว่าสายตากลับค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น
เพิ่งคบกันวันแรก ความสัมพันธ์จะมั่นคงสักแค่ไหนกันเชียว?
ขอเพียงเขาคว้าโอกาสไว้ได้ เขาจะเข้าหาเวินเนี่ยนโดยไม่สนผลที่ตามมา
ส่วนการกลายเป็นตัวตลกของคนในวงการ จี้เจาไป๋ไม่แยแสอยู่แล้ว
แต่ถ้าเสียภรรยาไป นั่นสิถึงจะน่าขันจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง หลังอาบน้ำเสร็จ ฉินเยี่ยนก็รับไดร์เป่าผมจากมือเวินเนี่ยน แล้วเป่าผมให้เธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เวินเนี่ยนสัมผัสได้ถึงสัมผัสอ่อนโยนของฉินเยี่ยน จึงหรี่ตาลงอย่างสบายใจ เอนศีรษะพิงหน้าท้องของเขาแล้วถูไถเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ ที่รัก”
เมื่อเผชิญกับท่าทีของหญิงสาว ฉินเยี่ยนก็เกือบจะถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ แต่กลัวว่าเวินเนี่ยนจะเสียหลักล้ม เขาจึงได้แต่ข่มความกระสับกระส่ายในร่างกาย ยืนนิ่งปล่อยให้เธอพิงอยู่เช่นนั้น
“ทำไมไม่เรียกสามีล่ะ?” เจ้าหมาน้อยถามอย่างเขินอาย
เมื่อเทียบกับคำเรียกว่าที่รักแล้ว ฉินเยี่ยนอยากได้ยินเวินเนี่ยนเรียกเขาว่าสามีมากกว่า
มุมปากเวินเนี่ยนยกขึ้นน้อย ๆ “คำว่าสามีไม่ได้เรียกกันตรงนี้สักหน่อยค่ะ”
ฉินเยี่ยนก้มตามองหญิงสาวที่พิงอยู่บนตัวเขาอย่างฉงน แล้วถามว่า “แล้วต้องเรียกที่ไหนล่ะ?”
“ฮึ ยังไม่บอกหรอกค่ะ”
หญิงสาวกำลังหยอกเย้าเจ้าหมาน้อย แต่เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังงอนตุบป่อง
ทำไมล่ะ!
ทำไมตอนนี้ถึงเรียกสามีไม่ได้?
ทั้งที่เขากับยัยตัวติดหนึบเป็นแฟนกันแล้ว เรียกสามีสักคำจะเกินไปตรงไหน?
เขายังเรียกเธอว่าภรรยาเลย...