เวินเนี่ยนก้มหน้า ไม่พูดอะไร
เธอพบว่าเผยหวยโจวทำให้เธอประหลาดใจอยู่เสมอ เมื่อมีเขาอยู่ แม้อีกสามคนจะไม่อยากอยู่ร่วมกับคนอื่น ก็ยังจำต้องยอมถอย
เผยหวยโจวพูดจบก็ลากเยี่ยนจิ่งชิงจากไป
เยี่ยนจิ่งชิงสะบัดมือเผยหวยโจวออก แล้วมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นชา «ฉันเดินเองได้»
เมื่อเห็นเช่นนั้น เผยหวยโจวก็ปล่อยมือ พลางยักไหล่อย่างจนใจ «ก็ได้ นึกว่านายจะอยู่ที่นี่เพื่อบีบให้เธอเลือกเสียอีก ดูท่าฉันคงเข้าใจผิด»
เยี่ยนจิ่งชิง «......»
อยากฉีกปากเผยหวยโจวให้ขาดเป็นชิ้น ๆ จริง ๆ!
หลังทั้งสองคนจากไป กู้ฉือก็ลงกลอนประตูห้องพักผ่อนทันที
เขาหันกลับมาแล้วเดินตรงไปหาเด็กสาว
ฟังจากคำพูดของเผยหวยโจว ก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองคนไปมาหาสู่กันหลายครั้งแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น จนถึงตอนนี้เด็กสาวก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ นั่นแทบไม่ต่างจากการยอมรับกลาย ๆ
«เวินเนี่ยน บอกฉันมาสิว่าคุณต้องการผู้ชายกี่คนกันแน่» กู้ฉือเองก็เจ็บปวด ความรักย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว เขาคงต้องเป็นไอ้โง่เท่านั้นถึงจะยอมรับข้อเสนอไร้สาระของไอ้โง่อย่างเผยหวยโจว
เวินเนี่ยนเงยใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นอย่างน่าสงสาร ขนตายาวสั่นระริก หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินจากหางตา