เวินเนี่ยนก้มหน้าดีดนิ้วนับไปทีละหลัก หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน...
พอนับไปถึงหลักหลัง ๆ เสียงของยัยตัวติดหนึบก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว
เงินตั้งเยอะ... เงินพวกนี้เป็นของเธอได้จริง ๆ เหรอ?
ดวงตากลมโตของเวินเนี่ยนเบิกกว้าง ริมฝีปากเล็กเผยอเล็กน้อย เธอมองกู้ยวี่เซินอย่างเหม่อลอย ท่าทางทั้งเอ๋อทั้งน่ารัก
“...พี่คะ พี่บ้าไปแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของหญิงสาวจริงใจอย่างยิ่ง แววตาก็จริงจังมาก
สีหน้าเล็ก ๆ ของเวินเนี่ยนทำให้กู้ยวี่เซินหลุดหัวเราะ เขาก้มหน้าลงพลางยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า “พี่ไม่ได้บ้า แค่ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจภายหลัง”
“เนี่ยนเนี่ยนของเราน่ารักขนาดนี้ ถ้าเธอต้องเสียใจ พี่เองก็เสียใจเหมือนกัน”
ถ้าเป็นไปได้ กู้ยวี่เซินหวังว่าชั่วชีวิตนี้เขาจะมีความสามารถมากพอที่จะคอยสนับสนุนยัยตัวติดหนึบ
เวินเนี่ยนซาบซึ้งจนใจอ่อนยวบ หางตาแดงขึ้นมาทันที ประกายชื้นแวววาวเอ่อคลอในดวงตา ปลายจมูกย่นน้อย ๆ เธอมองกู้ยวี่เซินด้วยท่าทางเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยังไม่ร้อง
“ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้นะ... กู้ยวี่เซิน พี่ดีกับฉันขนาดนี้ตั้งแต่ตอนนี้ แล้วต่อไปฉันจะทำยังไงล่ะ?”
กู้ยวี่เซินเอ่ยเสียงต่ำ “ต่อไปจะดีกว่านี้อีก”
พูดจบ สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จริงจังขึ้น
คำพูดเมื่อครู่ของยัยตัวติดหนึบทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมา หากวันหน้าเธอมีแฟน เขาจะรับประกันได้จริงหรือว่าผู้ชายคนอื่นจะตามใจเธอเหมือนเขา?
กู้ยวี่เซินก็เป็นผู้ชาย เขารู้ดีว่าผู้ชายก่อนแต่งงานกับหลังแต่งงานต่างกันอย่างไร และก่อนตั้งครรภ์กับหลังตั้งครรภ์ก็แตกต่างกันแค่ไหน
เขารับประกันได้เพียงว่าตัวเองจะดีกับยัยตัวติดหนึบไปตลอดชีวิต ส่วนผู้ชายคนอื่น เขารับประกันไม่ได้