ความมุ่งร้ายของหลินหน่วนพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย
หลังเวินเนี่ยนลุกขึ้น นางก็เงยหน้ามองเซี่ยสวิน ดวงตากลมใสแฝงความอ่อนโยนคู่นั้นทอดมองเขาตรง ๆ
แววตาของนางเต็มไปด้วยความยำเกรงและเคารพ ไม่มีความพึ่งพิงหรือสนิทสนมอย่างที่เคยเป็น ราวกับนักเรียนดีเด่นกำลังเผชิญหน้ากับอาจารย์
เซี่ยสวินไม่ชอบสายตาของหญิงสาว
พอสังเกตเห็นแววตาแปลกหน้าของนาง ดวงตาหงส์ของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย นางจำเขาไม่ได้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่?
เมื่อมองเห็นใบหน้าของเซี่ยสวินชัดเจน เวินเนี่ยนก็มั่นใจว่าตนจำเขาไม่ได้จริง ๆ
ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลย
ช่างน่ากลุ้มใจเสียจริง
จังหวะนั้นหลินหน่วนก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากเป็นศิษย์พี่หญิง ให้ศิษย์พี่หญิงเป็นแทนดีหรือไม่ ข้ายังอยากเป็นศิษย์น้องเล็กของท่านอาจารย์ เป็นศิษย์น้องเล็กของศิษย์พี่เจียงกุยเหมือนเดิม”
ยามพูด นางจงใจใช้น้ำเสียงสนิทสนม พลางมองเซี่ยสวินด้วยแววตาเป็นประกาย
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหน่วน เซียวหลิงก็หัวเราะเยาะอยู่ในใจ
ศิษย์น้องหญิงของนางคนนี้ ช่างอยากแย่งทุกอย่างเสียจริง