เซี่ยสวินโน้มตัวลงอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วคีบเม็ดยาปี้กู่ไว้ ก่อนจะค่อย ๆ แง้มริมฝีปากของหญิงสาว แล้วป้อนเม็ดยาปี้กู่เข้าไปในปาก
เม็ดยาปี้กู่ไม่ต้องเคี้ยว เพียงเข้าปากก็ละลายทันที
ขณะที่เซี่ยสวินกำลังจะดึงนิ้วกลับ หญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ก็เผลอ**ปลายนิ้วของเขา ริมฝีปากนุ่มนิ่มขยับเม้มเบา ๆ แล้ว**อยู่เช่นนั้น
สัมผัสของ**แผ่จากปลายนิ้วไปทั่วร่าง
เซี่ยสวินรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดผ่านทั่วร่าง จนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
เขาเบิกตากว้าง ความลังเลและหงุดหงิดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด ในใจเหลือเพียงความกระวนกระวายกับความเขินอายที่ซ่อนเร้น
ปลายหูแดงก่ำจนเห็นได้ชัด ก่อนความแดงจะลามลงไปถึงลำคอ
เซี่ยสวินอยากดึงนิ้วกลับ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม เขากดริมฝีปากของหญิงสาวเบา ๆ หนึ่งที
เขาก้มตามองหญิงสาวที่หลับสนิท ปลายนิ้วกดแนบอยู่กับริมฝีปากของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เวินเนี่ยนยามหลับดูว่าง่ายกว่าเดิม ร่างนุ่มนิ่มราวกับก้อนแป้งข้าวเหนียว
เซี่ยสวินอยากงับสักคำ
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเวินเนี่ยนตรงหน้าอาจเกิดจากปีศาจในใจของเขา เขาจึงได้แต่พับความคิดนั้นเก็บไว้
เขาไม่มีรสนิยมชอบแทะตัวเองเสียหน่อย
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะหญิงสาวดูสมจริงเกินไป ทั้งบริสุทธิ์และมีชีวิตชีวา ราวกับเธอในสมัยเรียนไม่มีผิด
ตลอดวันนี้ สายตาที่หญิงสาวมองเขาทำให้เขาเสียอาการไปหลายครั้ง
ใสกระจ่าง บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ทั้งยังแฝงความพึ่งพิง