บทที่ 110 ทะลุมิติมาเป็นแฟนคลับโรคจิตของไอดอลแถวหน้า 4
โจวฉีเยว่จ้องคำขอเป็นเพื่อนนั้น ก่อนหลุบตาลง แววตาดอกท้อคู่นั้นฉายความเหลือเชื่อขึ้นมาวูบหนึ่ง
แฟนคลับโรคจิตคนนี้จะเอาแต่ใจเกินไปหน่อยไหม?
เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน คิดว่าเขาจะตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของเธอ?
โจวฉีเยว่โยนโทรศัพท์ลงข้างโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้ตอบกลับในทันที
เขาเอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน แผ่นหลังจมลงไปในเบาะ แขนข้างหนึ่งพาดบนพนักอย่างตามสบาย
ผิวขาวซีดขับให้ผมสีขาวงดงามจนสะดุดตา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายไม่ยี่หระ
โจวฉีเยว่คิดว่า ตั้งแต่ประโยคแรกที่ตอบแฟนคลับโรคจิต เขาก็พบว่าอารมณ์ของตัวเองถูกอีกฝ่ายชักจูงมาตลอด
เธอทำให้เขาหงุดหงิดด้วยความกล้าได้หน้าด้าน ๆ และทำให้เขาอารมณ์ดีด้วยอารมณ์ขัน
เขาบอกตัวเองว่าสภาพการณ์ตอนนี้ไม่ถูกต้อง
โจวฉีเยว่ไม่เคยลืมสถานะไอดอลของตัวเอง แค่ตอบข้อความแฟนคลับโรคจิตก็ถือว่าผิดหลักการของไอดอลแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคุยกับคนที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์อยู่แล้วนานกว่าสองชั่วโมง
นิสัยใจคอของแฟนคลับโรคจิตเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าโจวฉีเยว่
คนพวกนี้ยึดถือหลักการว่า ถ้าไม่ได้มาก็ต้องทำลายทิ้ง อีกทั้งสิ่งที่ต้องการยังจะยิ่งเกินเลยขึ้นเรื่อย ๆ
เขาไม่ควรตอบรับคำขอเป็นเพื่อนนี้เลย
วันนี้ตอบรับคำขอเป็นเพื่อน แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?
พรุ่งนี้แฟนคลับโรคจิตคงเรียกร้องมากขึ้น แล้วค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในทุกด้านของชีวิตเขา
เมื่อคิดได้กระจ่าง โจวฉีเยว่ก็ไม่ได้ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของหญิงสาว