ใคร ๆ ก็รู้ว่า ในฐานะซูเปอร์สตาร์แถวหน้า จำนวนแอนตี้แฟนของเขานั้นพอ ๆ กับจำนวนแฟนคลับ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่แวะมาดูเรื่องสนุกอีก
บางคนยังปลอมตัวเป็นแฟนคลับของอีกฝ่าย เพื่อปั่นสถานการณ์ให้วุ่นวายยิ่งกว่าเดิม
【แฟนคลับโรคจิตจะไสหัวไปได้หรือยัง? เมื่อวานพี่เพิ่งจบงานตอนบ่าย เช้านี้ก็ต้องไปสนามบินแต่เช้า พวกคุณช่วยให้พื้นที่ส่วนตัวพี่บ้างได้ไหม?】
【ปกป้องเยว่เป่า ปกป้อง!!!】
【ฮือ ๆ สงสารพี่จัง ทำไมต้องทำกับพี่บ้านเราแบบนี้ด้วย......】
【เกลียดแฟนคลับโรคจิตที่สุด เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว ไม่รู้หรือไงว่าการกระทำของตัวเองจะส่งผลกระทบกับพี่มากแค่ไหน?】
【คนผ่านทางล้วน ๆ แฟนคลับโรคจิตไม่นับเป็นแฟนคลับหรือไง? ทำไมโจวฉีเยว่ถึงเย็นชากับคนพวกนั้นที่สนามบินขนาดนี้? แค่ยิ้มสักหน่อยจะตายหรือไง (ยิ้ม)】
【เชื่อคนข้างบนว่าเป็นคนผ่านทางล้วน ๆ ฉันยังเชื่อว่าตัวเองเป็นบูเช็กเทียนมากกว่า】
【คารวะบูเช็กเทียน——】
......
โลกออนไลน์ทะเลาะกันไม่หยุด แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อโจวฉีเยว่เลย
ผู้จัดการนั่งอยู่ในห้องรับรองวีไอพีกกับโจวฉีเยว่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจนใจว่า “พี่เยว่ เรื่องกำหนดการครั้งนี้รั่วไหล ไม่แน่ใจว่าเป็นคนในบริษัท หรือคนของสายการบินปล่อยข่าว ขอบเขตกว้างเกินไปครับ”
โจวฉีเยว่ฟังแล้ว สีหน้าไม่เปลี่ยนไปมากนัก เขาพูดเรียบ ๆ ว่า “เรื่องนี้เลี่ยงไม่ได้ ผมเข้าใจ”
“แค่...” เขาชะงักไปเล็กน้อย
ผู้จัดการผ่อนลมหายใจ ถามอย่างหยั่งเชิงว่า “พี่เยว่ แค่...อะไรครับ?”