เวินเนี่ยนไม่ได้อยู่ในห้องเรียนตลอดทั้งบ่าย
เดิมทีซูหร่วนคิดว่าเวินเนี่ยนโดดเรียน กำลังจะไปแจ้งเบาะแสโดยไม่เปิดเผยตัวตน แต่ตอนนั้นเอง คนจากสภานักศึกษาก็นำใบลาไปวางไว้บนแท่นบรรยาย
เหตุผลในการลาคือ ไม่มี
ใบลาของสถาบันเทียนั้นขอยากมาก แต่เวินเนี่ยนกลับได้มาอย่างง่ายดาย
เรื่องนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจที่สุด บนใบลากลับมีชื่อของตงฟางจิ้นเขียนอยู่
นั่นคือตงฟางจิ้น ประธานสภานักศึกษาของสถาบันเทีย ปกติเขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง แม้แต่กิจการของตระกูลก็ต้องคอยจัดการ ไม่นึกเลยว่าเขาจะยอมแบ่งเวลาให้เวินเนี่ยน เพียงเพื่อออกใบลาให้เธอ
ต้องรู้ไว้ว่า ลายเซ็นของตงฟางจิ้นมักปรากฏอยู่บนสัญญามูลค่าแสนล้านเท่านั้น
ลายมือบนใบลาพลิ้วไหวและองอาจ เส้นขีดเด็ดขาดเฉียบคม เผยความคมกล้าออกมา แม้แต่ลายมือก็ยังสะท้อนความเอาแต่ใจและเผด็จการของเจ้าของได้อย่างเต็มเปี่ยม
หลังเลิกเรียน คนอื่น ๆ ในห้องทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงซูหร่วนที่ยังอยู่
ตอนนี้ซูหร่วนเอาแต่กังวลว่าเวินเนี่ยนจะไม่มา ไม่ได้สงสัยเลยว่าเยี่ยนจิ่งชิงอาจไม่มา
ในใจซูหร่วน เยี่ยนจิ่งชิงรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว ราวกับพระรองผู้แสนคลั่งรักในนิยาย ไม่ว่าเธอจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร เขาก็จะยังคงรอเธออยู่ที่เดิม
เมื่อนึกถึงสถานะในอนาคตของเยี่ยนจิ่งชิง ซูหร่วนก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา
เยี่ยนจิ่งชิงมีภูมิหลังทางการเมือง เขาจะเดินไปตามเส้นทางที่ตระกูลวางแผนไว้ให้ ค่อย ๆ ก้าวไปสู่ตำแหน่งนั้นทีละขั้น