เมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาว ตงฟางจิ้นก็ยื่นมือไปดีดหน้าผากเธอเบา ๆ
“เรื่องของคุณสำคัญที่สุดสำหรับผมเสมอ ต่อไปอย่าพูดแบบนี้อีก เข้าใจไหม?”
เวินเนี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง เธอจ้องตงฟางจิ้นนิ่งงัน ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ค่ะ เข้าใจแล้ว”
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองช่างงดงามราวกับไม่มีใครแทรกเข้าไปได้ เยี่ยนจิ่งชิงหน้าเคร่งขรึมลงเรื่อย ๆ แววตาฉายความเยาะเย้ยตัวเอง
ตงฟางจิ้นเห็นว่าเยี่ยนจิ่งชิงดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงขมวดคิ้ว “คุณบ้าไปแล้วหรือไง?”
วันนี้เยี่ยนจิ่งชิงแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้ตงฟางจิ้นยังเป็นห่วงว่าเยี่ยนจิ่งชิงจะเสียเปรียบซูหร่วน นักเรียนทุนคนนั้น เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเยี่ยนจิ่งชิงให้ความสำคัญกับความรักมากแค่ไหน
แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเยี่ยนจิ่งชิงผิดปกติอย่างมาก
ทั้งตัวแผ่บรรยากาศห่อเหี่ยว ราวกับพ่อม่ายอย่างไรอย่างนั้น
กลัวว่าเยี่ยนจิ่งชิงจะทำร้ายเวินเนี่ยน ตงฟางจิ้นจึงพาเด็กสาวออกจากที่นี่
ระหว่างเดิน เขากำชับเธอเป็นพิเศษ “วันนี้เยี่ยนจิ่งชิงดูแปลก ๆ หน่อย ต่อไปถ้าเจอเขาก็อยู่ให้ห่าง เข้าใจไหม?”
เวินเนี่ยนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เข้าใจแล้วค่ะ”
เมื่อมาถึงห้องพักผ่อน ตงฟางจิ้นก็อุ้มเด็กสาวขึ้นไปวางบนเตียง พอเห็นเธอนอนมองเขาด้วยแววตาออดอ้อน เขาก็หัวเราะเบา ๆ
เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยกแขนโอบคอตงฟางจิ้นด้วยตนเอง แล้วเงยหน้าขึ้นจูบเขาเบา ๆ