สำหรับหลินหน่วนแล้ว ช่วงหลายวันนี้เป็นเวลาที่ยากลำบากที่สุดนับตั้งแต่ทะลุมิติมายังโลกบำเพ็ญเซียน
ไอเย็นเสียดกระดูกจากบ่อน้ำพุเย็นยะเยือกยังคงฝังลึกอยู่ในร่องกระดูก ตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนแทบจะแช่แข็งนางจนกลายเป็นเนื้อศพไปแล้ว
เมื่อเห็นเจียงกุยที่ประสบชะตากรรมเช่นเดียวกับตน ความอัดอั้นที่กดกลั้นไว้ก็พังทลายลง น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจและขมขื่น
แต่ก่อนอาจารย์เอ็นดูและรักใคร่นางมากเพียงใด คอยปกป้องนางทุกเรื่อง ไม่ว่านางจะรังแกเซียวหลิงอย่างไร อาจารย์ก็ยืนอยู่ข้างนางเสมอ
นางคิดว่าตนเป็นคนพิเศษสำหรับเซี่ยสวิน
แต่ครั้งนี้ นางเพียงแค่เอ่ยว่าอยากเป็นศิษย์น้องเล็ก อาจารย์กลับคิดว่านางกำลังรังแกหญิงที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ทั้งยังไม่ปรานีนางแม้แต่น้อย ไม่มีความเอ็นดูอย่างที่เคยมีให้หลงเหลืออยู่เลย
ใบหน้าของเวินเนี่ยนผุดขึ้นมาในหัวหลินหน่วนอย่างห้ามไม่อยู่ นางคิดว่า ที่แท้ความรู้สึกไม่ชอบใครตั้งแต่แรกพบก็มีเหตุผลจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าหญิงผู้นี้จะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้!
จงใจทำท่าอ่อนแอให้คนรังแกได้ง่าย ก็เพื่อหลอกอาจารย์สินะ
น้ำตาของหลินหน่วนยิ่งไหลพราก นางน้อยใจเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบช่วงชิงบอกว่าค่าความประทับใจของพระเอกเพิ่มขึ้น นางคงคิดว่าพระเอกกำลังรังเกียจนางแล้ว
ยังดีที่หลังจากนางเยียวยาจิตใจเขา ค่าความประทับใจของพระเอกก็เพิ่มเป็น 40% นี่พิสูจน์ว่าเซี่ยสวินยังคงรู้สึกผิดต่อนาง
เมื่อคิดว่าเซี่ยสวินอาจกำลังใช้ประโยชน์จากเวินเนี่ยนเช่นกัน หลินหน่วนก็ไม่เศร้าเท่าเดิมแล้ว
สุดท้ายเวินเนี่ยนก็จะถูกอาจารย์ใช้ประโยชน์จนไม่เหลืออะไร ส่วนคนที่ยิ้มได้เป็นคนสุดท้ายก็คือนาง