ลู่เยี่ยนมองเวินเนี่ยนที่อยู่ใต้ร่าง เขายังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ก็ถูกเวินเนี่ยนกอดรัดเอาไว้แน่น
เรียวขาของเธอขยับซุกซนไม่หยุด
มือของเวินเนี่ยนค่อย ๆ ... เธอยิ้มยั่วลู่เยี่ยนอย่างท้าทาย “คุณลุงลู่ เรามาถึงขั้นนี้กันแล้ว คุณยังมีอะไรต้องกังวลอีกเหรอคะ?”
“ไม่มีใครจับได้หรอก... จูบฉันสิคะ คุณลุงลู่~”
ลู่เยี่ยนปล่อยให้สัญชาตญาณควบคุมร่างกาย เขาจับเอวเวินเนี่ยนไว้ ไม่ให้เธอขยับซุกซนอีก
“เวินเนี่ยน เธอเป็นคนหาเรื่องเองนะ!” ลู่เยี่ยนครุ่นคิด ในเมื่อเวินเนี่ยนยังไม่ใส่ใจ แล้วเขาจะต้องใส่ใจไปทำไม?
เมื่อถึง...... ลู่เยี่ยนก็ครางเสียงต่ำออกมาโดยไม่รู้ตัว
ในเวลานั้น เวินเนี่ยนที่อยู่ในอ้อมแขนกลับหายไป
ลู่เยี่ยนลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติใต้ร่าง สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่สุดขีด
เขามีดีแค่นี้เองหรือ!
หลังจากวันนั้น เวินเนี่ยนก็ไม่ได้ติดต่อไปหาลู่เยี่ยนอีก
ถ้าอยากตกปลาตัวใหญ่ ก็ต้องหย่อนเหยื่อก่อนแล้วค่อยดึงกลับ ค่อย ๆ วางแผน อย่าใจร้อนเกินไป
【เจ】：“ที่รัก พวกเพื่อน ๆ ของผมอยากเจอคุณ คืนนี้ออกมาเจอพวกเขาหน่อยไหมครับ?”
เวินเนี่ยนยังเก็บเจียงจาวเหยี่ยไว้ใช้ประโยชน์ อย่างไรเสีย ถ้าไม่มีเขา ก็ยั่วยุลู่เยี่ยนไม่ได้
【คิดถึงไม่รู้ลืม】：“ไปที่ไหนเหรอ?”
【เจ】：“คลับเอเอ็กซ์ ผมจองห้องส่วนตัวไว้แล้ว”
【เจ】：“ที่รัก คุณสวยขนาดนี้ ออกไปอวดให้สามีภูมิใจหน่อยสิ~”
【เจ】：“เดี๋ยวนี้เขาไม่พูดกันแบบนี้เหรอครับ ความสวยของภรรยาคือเกียรติของสามี!”
【เจ】：[ภาพหมาน้อยรอคอย.jpg]