วินาทีถัดมา ร่างบอบบางก็โผเข้าไปในอ้อมแขนของลู่เยี่ยนทันที มือเรียวบางนุ่มนิ่มคู่นั้นโอบรอบเอวเขาไว้แน่น กลิ่นหอมอ่อนหวานละมุนของดอกพุดลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงสองครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ลำคอพลันร้อนผ่าวขึ้นมา
เวินเนี่ยนรู้ดีว่าอะไรที่มากเกินไปย่อมไม่ดี เธอทำตามที่พูดไว้ เพียงกอดเขาสั้น ๆ เท่านั้น
หลังเวินเนี่ยนผละออกจากอ้อมแขนของลู่เยี่ยน เขาก็ก้มตามองเด็กสาวตรงหน้าที่ร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา โดยไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวว่า “ไปล้างหน้าที่ห้องน้ำเถอะ สภาพเธอตอนนี้จะทำให้เจียงจาวเหยี่ยสงสัยเอา”
เวินเนี่ยนขานรับเสียงเบาอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นเด็กสาวเชื่อฟังเช่นนี้ ความขุ่นข้องในใจลู่เยี่ยนก็ลดลงไปบ้าง
เวินเนี่ยนก็แค่เด็กที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องถือสาเธอมากมายขนาดนั้น
ลู่เยี่ยนกลับไปที่ห้องส่วนตัว แม้ปากจะปฏิเสธเด็กสาวไปแล้ว แต่ภาพเวินเนี่ยนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นกลับผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีสาเหตุ เขาหงุดหงิดจนยกเหล้าข้างมือขึ้นดื่มรวดเดียวหมด