ลู่เยี่ยนขอตัวกลับก่อนเวลา เหตุผลของเขาไร้ช่องโหว่จนไม่มีใครในงานสงสัย
ยกเว้นเวินเนี่ยน
หลังลู่เยี่ยนจากไป เวินเนี่ยนแสร้งทำเป็นง่วงแล้วหาวออกมาเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงค่อยว่า “พี่คะ หนูง่วงนิดหน่อย อยากกลับแล้วค่ะ”
เจียงหลินเห็นเวินเนี่ยนทำตัวสบาย ๆ ต่อหน้าเจียงจาวเหยี่ย แตกต่างจากพวกผู้หญิงที่คอยประจบเขาอย่างสิ้นเชิง ในใจจึงแค่นหัวเราะเย็นชา
ผู้หญิงแบบนี้เธอเห็นมานักต่อนักแล้ว แสร้งทำเป็นไม่สนใจผู้ชาย ที่จริงก็แค่ใช้วิธีนี้ควบคุมผู้ชายเท่านั้น
“พี่สะใภ้ง่วงแล้วเหรอคะ?” หลังถูกเจียงจาวเหยี่ยตักเตือน เจียงหลินจึงเรียกอีกฝ่ายด้วยคำนี้อย่างไม่เต็มใจ
เมื่อได้ยินเจียงหลินเรียกเช่นนั้น เวินเนี่ยนก็หลุบตาลง สีหน้าเขินอาย ก่อนพูดเสียงเบาว่า “หลินหลิน...ตอนนี้ฉันกับพี่ชายเธอแค่คบกัน ยังไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้นก็ได้”
เจียงหลินชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แล้วเมื่อกี้ที่โต๊ะอาหารเธอแสร้งทำเป็นอะไรล่ะ!
เจียงจาวเหยี่ยมองเวินเนี่ยนที่น่าหลงใหลเช่นนี้ แล้วรู้สึกเสียดายในใจ
นึกว่าคืนนี้จะได้กินเสียอีก ทั้งหมดเป็นความผิดของลู่เยี่ยน
อยู่ดี ๆ จะพูดเรื่องสัญญาทำไม?
แล้วก็เจียงหลิน ยัยโง่เอ๊ย แค่จะควบคุมผู้ชายยังทำไม่เป็น
“เบบี๋พูดแบบนี้ พี่เสียใจนะ...” เจียงจาวเหยี่ยกอดเวินเนี่ยนด้วยท่าทีแสนเศร้า ทว่าลึก ๆ กลับพอใจที่เธอรู้จักวางตัว
ดูท่าเวลาต้องแยกทางกันในอนาคต เวินเนี่ยนก็คงว่าง่ายเหมือนวันนี้
เขาชอบผู้หญิงที่ไม่งอแงไม่ก่อเรื่อง
เจียงจาวเหยี่ยโอบเอวเวินเนี่ยนแล้วเดินออกจากห้องส่วนตัว เจียงหลินเดินตามหลังพวกเขา กดความอึดอัดในใจไว้แล้วปลอบตัวเองว่าเจียงจาวเหยี่ยก็แค่เล่น ๆ กับผู้หญิงคนนี้เท่านั้น