ในโลกก่อน เวินเนี่ยนแปลงร่างเป็นจอมตะกละ กินโชคชะตาของพระเอกทั้งสี่คนเข้าไปในคราวเดียว
ยมราชโกรธมาก จึงส่งเวินเนี่ยนไปยังโลกบำเพ็ญเซียนที่มีคนล้มเหลวมาแล้วหลายรุ่น ให้ไปโดนซ้อม
โดนซ้อมก็ต้องยืนตัวตรง
วิญญาณร้ายไม่อยากยืนตัวตรง วิญญาณร้ายอยากกินโชคชะตา
*
เวินเนี่ยนมองเด็กหนุ่มที่ทำอะไรไม่ถูกตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนถามเสียงเบา “เพื่อนร่วมชั้น มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?”
เซี่ยสวินกำชายเสื้อไว้ ปลายหูแดงระเรื่อ สายตาไม่กล้าสบใบหน้าของหญิงสาว
ปกติเขามักถูกคุณครูตำหนิว่าเอาแต่เล่น ไม่เอาการเอางาน แต่พออยู่ต่อหน้าหญิงสาว เขากลับอ้ำอึ้งอยู่นานจนพูดอะไรไม่ออก
เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะเดินจากไป เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “เวิน...เวินเนี่ยน ฉันชอบเธอ”
พูดจบ เซี่ยสวินก็รีบก้มหน้า ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ประหม่าจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
เมื่อได้ยินคำสารภาพ ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แก้มแดงเรื่อ ราวกับไม่คาดคิดว่าเขาจะสารภาพรัก
เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าเชื่อฟังน่าเอ็นดู ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม “เพื่อนร่วมชั้น ฉันไม่รู้จักคุณนะ”
เซี่ยสวิน “.....”
โฮ—!
เซี่ยสวินร้องไห้พลางวิ่งหนี
ทั้งน่าเวทนาและน่าขัน
เทพธิดาไม่รู้จักเขา... ฮือ ๆ หลายปีที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตมาเสียเปล่าจริง ๆ!
เขาเป็นถึงหัวโจกประจำโรงเรียนนี้เชียวนะ!
เวินเนี่ยนมองแผ่นหลังของเซี่ยสวินอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เก็บเรื่องของคนคนนี้มาใส่ใจ
อย่างไรเสีย ก็มีคนมาสารภาพรักกับเธอทุกวันตั้งมากมาย
ว่าแต่ยมราชส่งเธอมาผิดโลกหรือเปล่า... ไหนบอกว่าเป็นโลกบำเพ็ญเซียนแนวเติบโตไต่ระดับไง?