เวินเนี่ยนก้มมองป้ายแดงบนตัว ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเด็กสาว
เด็กสาวถูกดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาของเวินเนี่ยนจับจ้อง จึงเบือนหน้าหนี พลางร้องไห้พูดว่า “ขอโทษ ฉันไม่อยากถูกแกล้ง... ขอโทษ...”
เวินเนี่ยนกะพริบตาปริบ ๆ เอียงคอถามว่า “นี่คืออะไรเหรอ?”
พอได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็มองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเวินเนี่ยนจะไม่รู้กฎของสถาบันเทีย
กฎระเบียบที่เปิดเผยให้รู้กันนั้น ผู้อำนวยการบอกเวินเนี่ยนไปแล้ว ส่วนกฎที่ใช้กันลับ ๆ ผู้อำนวยการเลือกปิดบังไว้อย่างฉลาด
“นักเรียน ตอนนี้เธอเป็นป้ายแดงแล้ว หมายความว่าพวกเราจะทำอะไรกับเธอก็ได้ เธอห้ามขัดขืน” นักเรียนชายคนหนึ่งก้าวออกมา สายตากวาดมองเวินเนี่ยนอย่างไม่เกรงใจ
นักเรียนที่สอบเข้ามาด้วยโควตาพิเศษบางคนถึงกับยอมเอาตัวเข้าแลกกับพวกคุณชาย เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกแกล้ง
ไม่มีใครอธิบายให้เวินเนี่ยนฟังว่าพวกเขาจะทำอะไร เพียงแต่ลึก ๆ แล้วต่างคิดว่าหากพูดออกไปคงทำให้เธอตกใจ ทว่าก็ยังอยากทำเรื่องไม่ดีบางอย่างกับเธออยู่ดี
เวินเนี่ยนไม่พูดอะไร เธอยื่นมือไปฉีกป้ายแดงบนไหล่ แล้วส่งคืนให้เด็กสาวต่อหน้าสายตาตะลึงงันของอีกฝ่าย
ป้ายแดงแผ่นหนึ่งแปะลงบนหน้าผากเด็กสาวอย่างพอดิบพอดี ดูทั้งน่าขันทั้งชวนหัวเราะ
“ตอนนี้ฉันก็ไม่ใช่ป้ายแดงแล้ว” พูดจบ เวินเนี่ยนก็ถอยห่างจากเด็กสาว
ทุกคนต่างงุนงงกับการกระทำของเวินเนี่ยน ไม่มีใครคิดเลยว่าเธอจะไร้ความเห็นอกเห็นใจถึงเพียงนี้