เจียงจาวเหยี่ยปรับเบาะข้างคนขับของเวินเนี่ยนเอนลง ก่อนโน้มตัวเข้าหา มองหญิงสาวที่นอนว่าง่ายอยู่ใต้ร่างแล้วหัวเราะเบา ๆ “ว่าง่ายจังเลยนะ เบบี๋”
เวินเนี่ยนไม่กล้าสบตาเจียงจาวเหยี่ย มุมปากเม้มลงโดยไม่รู้ตัว
เห็นเวินเนี่ยนอายขนาดนั้น เจียงจาวเหยี่ยจึงประคองใบหน้าของเธอไว้ การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนมาก... ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปในริมฝีปากของเวินเนี่ยน แล้วค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น
ภายในรถมีเสียง...ดังขึ้นระลอกหนึ่ง
เจียงจาวเหยี่ยทิ้งรอยแดงจาง ๆ ไว้ตรงกระดูกไหปลาร้าของเวินเนี่ยน
“เบบี๋ เรียกพี่ว่าที่รักสักคำได้ไหม?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า เซ็กซี่อย่างที่สุด
เวินเนี่ยนถูกจูบจนหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย เธอเอ่ยเสียงนุ่มว่า “...ไม่เอาหรอก”
เจียงจาวเหยี่ยซบอยู่ตรงซอกคอของเวินเนี่ยนแล้วหัวเราะเสียงต่ำ “เบบี๋น่ารักจังเลย”
“น่ารักจนพี่อยากจะ...ตอนนี้เลย”
เจียงจาวเหยี่ยหยิบทิชชูเปียกในรถขึ้นมา……… จากนั้นก็...ใต้กระโปรงของเธอ...
......
คล้ายรู้สึกว่ายังเร้าใจไม่พอ เจียงจาวเหยี่ยจึงค่อย ๆ ......
“เบบี๋ รู้สึกยังไงบ้าง?” เจียงจาวเหยี่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงจาวเหยี่ยทำเรื่องแบบนี้
แต่กลับทำให้เขา...เริ่มติดใจเสียแล้ว
......
สุดท้ายเวินเนี่ยนแทบเดินไม่ไหว
เจียงจาวเหยี่ยยังไม่อิ่มเอมกับครั้งเดียว ไม่นานก็...อีก......
ไม่ต้องคิดเลยว่ากลับไปต้องทายาแน่
หลังเวินเนี่ยนก้าวเข้าไปในมหาวิทยาลัยแล้ว เจียงจาวเหยี่ยก็วางมือทั้งสองข้างไว้บนพวงมาลัย เขาเผลอแตะริมฝีปากตัวเอง พอรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็หัวเราะเบา ๆ