เยี่ยนจิ่งชิงมองเวินเนี่ยนที่อยู่ใต้ร่าง เขาก้มลงใกล้ ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
ร่างของหญิงสาวในอ้อมแขนเกร็งขึ้นเล็กน้อย เธอพยายามหลบหนี ทว่าเขากลับกอดรัดเธอไว้แน่นจนไม่อาจหนีไปไหนได้
ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ขาใต้ชายกระโปรงของหญิงสาว สัมผัสนุ่มเนียนกว่าที่คิดไว้เสียอีก
เขาหลุบตามองเธอ “ที่รัก ยกโทษให้ผมนะ ได้ไหม?”
“ผมสาบาน นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทำให้คุณเสียใจ”
เพราะคำพูดนั้น หญิงสาวที่หลับตาแน่นมาตลอดก็ลืมตาขึ้นในที่สุด เธอเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ ก่อนจะซุกหน้าลงในอ้อมอกของชายหนุ่ม
“ถ้ามีครั้งหน้าอีกล่ะ?”
เสียงของหญิงสาวอู้อี้ ทั้งน้ำตาที่ไหลพรากทำให้หัวใจเขาเจ็บปวดไปหมด
เยี่ยนจิ่งชิงก้มลงจูบเปลือกตาของเธอ “ไม่มีครั้งหน้า ผมจะใช้เวลาทั้งชีวิตชดเชยความเสียใจให้คุณ”
เมื่อรู้สึกว่าร่างของหญิงสาวผ่อนคลายลง เยี่ยนจิ่งชิงก็รู้ว่าเธอยกโทษให้เขาแล้ว
แม้ก่อนความทรงจำจะเลือนหาย เขากับหญิงสาวจะเคยทำเรื่องใกล้ชิดกันมาสารพัด แต่สำหรับเขาในตอนนี้ นี่กลับเป็นครั้งแรก
ร่างของหญิงสาวนุ่มนิ่มไปหมด เขาจูบขาเรียวขาวอมชมพูของเธอ พลางปรารถนาจะประทับรอยของตนไว้ทั่วเรียวขางามในมือ
เยี่ยนจิ่งชิงเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าแท้จริงแล้วเขาชอบขาเป็นพิเศษ
......
หลังจากวันนั้น เยี่ยนจิ่งชิงกับเวินเนี่ยนก็คืนดีกันอย่างสมบูรณ์
ความรักก็เหมือนการปลูกดอกไม้ ตอนนี้แววตาและคิ้วของเวินเนี่ยนเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจแสนน่ารักที่ถูกตามใจจนเคยตัว
หลังจากใกล้ชิดกันเสร็จ เวินเนี่ยนนอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยนจิ่งชิง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม “ที่รัก ฉันชอบคุณมากเลย”
เยี่ยนจิ่งชิงลูบศีรษะหญิงสาวในอ้อมแขน เมื่อสัมผัสได้ถึงการถูไถออดอ้อนที่ฝ่ามือ เขาก็เผลอยกมุมปากขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยน “อืม ผมรักคุณ”